"ข้าบอกแล้วว่าอีเด็กสารเลวนั่นต้องมีปัญหา!" หวังเหอฮวาลุกขึ้นทันที เสียงแหลมขึ้นอีกแปดระดับ "นางไปเอาเงินที่ไหนมา? ยังไม่ใช่เพราะขุดเจอสมบัติ!"
หลินเสี่ยวฮวาไม่รู้ว่าแอบมาอยู่ที่หน้าประตูเมื่อไหร่ ยืนกอดอก เอ่ยประชดประชัน "อีเด็กสารเลวนั่น เอาแต่คิดถึงคนในบ้านติง ไม่รู้ตัวเองแซ่อะไรแล้วหรือ? แม่จ๋า ท่านอย่าได้ปล่อยนางไปง่ายๆ"
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินดำสนิทลงในที่สุด แต่แววตาลึกๆ ยังมีความลังเล "แล้วจะทำยังไงได้? ผู้ใหญ่บ้านก็เข้าข้างอีเด็กนั่น บอกว่าแยกครัวเรือนแล้วถ้ายังมั่วอีกก็จะส่งเรื่องถึงศาล..."
"ส่งถึงศาล?" หลินเสี่ยวฮวาหัวเราะเย็น "กลัวอะไร? ฟ้องว่านางไม่เลี้ยงดูผู้ใหญ่ ฟ้าดินก็เห็นด้วย ต่อให้แยกครัวเรือนแล้ว นางก็ยังแซ่หลินไม่ใช่หรือ? ปู่ย่าก็ยังเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่หรือ?"
นางหลี่เห็นว่าไฟป่าเริ่มลุกแล้ว ก็ลุกขึ้นปัดฝุ่นผ้า เอ่ยยิ้มๆ อย่างมีความหมาย "พี่ใหญ่ ข้าก็เป็นห่วงท่าน เด็กอายุยังน้อย ถือเงินทองไว้ก็ไม่รู้จักเก็บ ถูกคนมีเล่ห์เหลี่ยมหลอกไป ก็ไม่เสียของไปเปล่าๆ หรือ? เอาเถอะ ข้าว่าเงินนี้ ยังไงก็ควรให้พี่ใหญ่เก็บไว้จึงจะเหมาะสม"