เมื่อเห็นหลินเชียนเชียนซาวข้าวและหุงข้าว หลินอวี้หลงก็นั่งยองๆ อยู่ข้างเตา จ้องมองข้าวสารขาวหนึ่งชามเล็กๆ ที่ถูกเทลงในหม้อ ในใจรู้สึกเหมือนมีกระต่ายวิ่งอยู่ ตุบๆ ตุบๆ ไม่หยุด
นั่นคือข้าวสารขาวนะ หากท่านย่ารู้เข้า... เขาไม่กล้าคิดต่อ
“พี่หญิง หากท่านย่ามาจริงๆ เห็นพวกเรากินข้าวสารขาวนี้ คงต้องอาละวาดอีกแน่” เขาลดเสียงต่ำ ราวกับกลัวว่าจะมีคนแอบฟังอยู่หลังกำแพง
หลินเชียนเชียนมองหลินอวี้หลง มือยังคงทำงานไปเรื่อยๆ แต่เสียงกลับมั่นคงหนักแน่น “ไม่เป็นไร กินได้ก็กิน พวกเราไม่ได้ขโมยอะไร จะไปกลัวอะไร วันนี้ไม่เพียงแต่จะกินข้าวสารขาว ยังจะกินหมูตงพัวอีกด้วย”
“พี่หญิง พี่ไม่กลัวจริงๆ หรือ...” หลินอวี้หลงยังรู้สึกไม่สบายใจ สองมือกำเข้าหากัน จนข้อนิ้วซีดขาว