“ท่านแม่! ยัยหนูนั่นต้องซ่อนของไว้ไม่น้อยแน่ เป็นของที่พี่สะใภ้ใหญ่ทิ้งไว้ก่อนไป ไม่ทันได้ขนไป”
หลินเสี่ยวฮวาพูดเสียงแข็งกร้าว ราวกับนางเห็นกับตา
ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลินนั่งนิ่งไม่ขยับ นิ้วเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะ
ไป หรือไม่ไป?
ไม่ไป ก็ปล่อยให้อีเด็กสารเลวนั่นลอยนวลหรือ? ของตั้งมากมาย เนื้อ ผ้า—แค่ฟังก็ปวดใจแทบขาด
แต่ถ้าไป… คำว่า “ส่งตัวให้ทางการ” ของผู้ใหญ่บ้านยังค้างอยู่ในหัว เอกสารแยกครัวเรือนก็มีลายมือประทับหมึกชัดเจน หากเรื่องลุกลาม นางจะไม่เป็นอะไรหรือ? กลัวก็แต่ท่านปู่…
“ท่านแม่ อย่าได้ลังเลเลย” หวังเหอฮวาชิดเข้ามา เสียงเบาแผ่ว กระซิบทีละคำแทงลึกเข้ากลางใจฮูหยินผู้เฒ่า “ช้ากว่านี้ ข้าเกรงว่าของจะสูญสิ้น ยัยหนูนั่นเจ้าเล่ห์นัก วันนี้ซ่อนนี่ พรุ่งนี้ย้ายนั่น กว่าท่านจะคิดตก นางก็คงผลาญเสียเกลี้ยงแล้ว”