"เอ่อ... หลานสาว ท่านอา ที่บ้านหมดเกลือ ท่านย่าให้ข้ามาขอยืมหน่อย"
หวังเหอฮวาปั้นหน้ายิ้มแย้ม แต่สายตาลอยไปทางเรือนครัวตั้งแต่แรก
หลินเชียนเชียนยืนขวางประตู ไม่รับคำ ไม่ยอมหลีกทาง ได้แต่มองนางนิ่ง
"ไม่ให้ยืม"
คำเดียวไม่มากความ
รอยยิ้มของหวังเหอฮวาชะงักไปชั่วขณะ แต่แล้วก็รีบเบียดเข้าไปใกล้ "ดูเจ้าสิ ไฉนยังผูกใจเจ็บอีกเล่า ตอนแยกครัวเรือน ข้า ท่านอาสะใภ้ ไม่อยู่ หากอยู่ต่อให้อย่างไรก็ไม่ยอมให้เจ้าสองพี่น้องออกมาแยกเรือนอยู่ตามลำพังเป็นแน่"
ยิ้มไม่ถึงตา เสแสร้งจนหลินเชียนเชียนรู้สึกหมั่นไส้
ในใจนางกระจ่างแจ้ง หวังเหอฮวาไม่อยากแยกครัวเรือนเป็นความจริง ทว่ามิใช่สงสารสองพี่น้อง หากแต่เสียดายแรงงานใช้ฟรีสองคน ตอนเจ้าของร่างเดิมอยู่ ซักผ้า หุงข้าว ป้อนไก่ เก็บผักป่า งานไหนบ้างไม่ใช่ของนาง อาเหล็งแม้ยังเล็ก แต่ตัดหญ้า ฟันฟืนก็ทำได้ดี