มีเขาอยู่ข้าง ๆ ลู่เหมยก็ไม่รู้จะกินข้าวอย่างไรแล้ว เธอคาบตะเกียบไว้ระหว่างริมฝีปากกับฟัน มองเขาอย่างเหลือเชื่อ
จงเยว่ไม่รู้จักอายสักนิด จิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ “ไม่กินข้าว มองฉันทำไม?”
“คุณหน้าตาดี” เธอตอบอู้อี้ น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ
ดวงตาดอกท้อของจงเยว่หรี่ขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มดูเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน “หน้าตาดีแล้วจะจ้องตลอดเวลาได้หรือ? ถ้ามองนานเข้า เกิดชอบฉันขึ้นมา แล้วตามตื๊อฉันจนเป็นจนตาย แถมยังอยากมีลูกให้ฉันขึ้นมาจะยุ่งเอานะ”
ลู่เหมยเพิ่งเคยเจอคนหน้าหนาไร้ยางอายขนาดนี้ หมดคำจะพูดจนกินข้าวไม่ลง
เธอวางตะเกียบลง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันเบา ๆ “ใครจะอยากมีลูกกับคุณ ที่คุณพูดถึงคงเป็นผู้หญิงพวกนั้นข้างนอกสินะ”
เธอรู้ว่าเขาแต่งเรื่องเก่งมาก แต่คำพูดที่พลั้งปากออกมาแบบนี้คงต้องมีเรื่องจริงรองรับอยู่บ้าง ที่เขาเอาเรื่องนี้มาล้อเธอ ก็เพราะผู้หญิงพวกนั้นตามตื๊อเขาจริง ๆ
จงเยว่วางถ้วยกาแฟลง รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนใบหน้า ทว่าสายตาที่มองเธอกลับลึกซึ้งราวกับล่วงรู้สาเหตุที่เธอหลบหน้าเขาแล้ว นอกจากเขินอายเพราะสัมผัสใกล้ชิดทางร่างกาย ยังมีความรู้สึกต่อต้านเขาอยู่เล็กน้อย ซึ่งคงเริ่มจากนิสัยเจ้าชู้เที่ยวหว่านเสน่ห์ของเขา เธอคงคิดว่าสิ่งที่เขามอบให้คืนนั้น เขาก็เคยมอบให้ผู้หญิงอีกหลายคน จึงเกิดความรู้สึกต่อต้านเขาขึ้นมา
ยังเด็กจริง ๆ ความคิดอ่านเก็บซ่อนไว้ไม่มิดสักนิด ทุกถ้อยคำเผยให้เห็นความรู้สึกและความคิดส่วนลึกที่สุดในใจ