พื้นชั้นวางของทำจากหินอ่อน เย็นเฉียบจนลู่เหมยดันเขาเบา ๆ “หลีกหน่อย ฉันอยากลงไป”
“ไม่ให้ลง” มุมหางตาของเขายกขึ้นอย่างเกียจคร้าน
“ทำไมล่ะ”
“อยากลงก็ได้ แต่คุณห้ามเอาแต่หลบหน้าผม” จงเยว่ทอดสายตามองปลายหูที่แดงระเรื่อของเธออย่างเชื่องช้า เห็นความกระวนกระวายของเธอชัดเจน “ผมแต่งงานกับภรรยา ไม่ได้แต่งกับลูกบอลหลบหลีกสักหน่อย”
ลู่เหมยถึงกับพูดไม่ออก
เขานั่นแหละลูกบอลหลบหลีก เขามันตัวป่วนชัด ๆ
ลู่เหมยไม่ค่อยยอมรับนัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนยกมือขึ้นกดลงบนอกเขา พยายามผลักให้ถอย แต่ร่างสูงโปร่งกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แถมเขายังมองเจตนาของเธอออก ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างคนไม่รู้สึกรู้สา มองเธอด้วยแววขบขัน
ลู่เหมยไม่ยอมแพ้ คราวนี้จึงใช้สองมือผลักเขา
เขาตัวใหญ่แล้วก็แข็งมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่ากล้ามอกของผู้ชายจะแข็งได้ถึงขนาดนี้
จงเยว่ไหล่กว้าง เอวสอบ โครงร่างใหญ่โต หุ่นที่ฝึกมาอย่างดีมีเส้นสายเต็มแน่น แต่ไม่ถึงกับมีกล้ามเนื้อเด่นเกินพอดี ทุกส่วนกระชับและได้สัดส่วน
แม้แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวสุภาพก็ยังขึงตึงไปตามกล้ามเนื้อที่แน่นกระชับ เผยให้เห็นเค้าโครงใต้เนื้อผ้าอย่างเลือนราง กล้ามเนื้อบาง ๆ เรียบลื่น ทว่าแฝงพละกำลังเต็มเปี่ยม
มือทั้งสองข้างของลู่เหมยดูบอบบางและอ่อนแรงเมื่อวางอยู่บนแผงอกกว้างของชายหนุ่ม
เธอดันเขาอยู่สองสามทีแต่ก็ยังผลักไม่ออก แถมยังขยำเสื้อเชิ้ตที่เรียบกริบจนยับไปหมด