ลู่เหมยพลิกตัวหันมาทางเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายเบิกกว้าง ปลายนิ้วเล็กจิ้มกล้ามแขนของเขาเบา ๆ “บอกมาสิ มีข้อดีอะไรบ้าง”
“คิดไม่ออกก็ช่างเถอะ” จงเยว่คร้านจะสนใจเธอ “นอนได้แล้ว”
“ถ้าคุณไม่บอก แล้วฉันจะคิดออกได้ยังไงล่ะ”
“พูดไม่สะดวก”
“ทำไมถึงพูดไม่สะดวกล่ะ”
“เพราะมันไม่เหมาะจะพูดกับคุณ พอใจหรือยัง” จงเยว่หลบเธอไปอีกฝั่งอย่างไม่ใส่ใจ แถมยังหันหลังให้ด้วย
เห็นได้ชัดว่าเขารำคาญเธอแล้ว
เขาไม่อยากคุยกับเธอ ไม่อยากอธิบายอะไรให้มากความ ไม่อยากพูดแม้แต่คำเดียว
ลู่เหมยมองแผ่นหลังของเขา มือที่คิดจะเอื้อมไปสัมผัสหดกลับมาอีกครั้ง
อย่าไปรบกวนเขาดีกว่า
เขาบอกแล้วว่าไม่เหมาะจะพูดกับเธอ
นั่นก็หมายความว่าเขาไม่อยากพูดกับเธอ ต่อให้จะพูด ก็คงพูดกับผู้หญิงคนอื่น
เธอไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของแวดวงจิงเฉิง แม้แต่กติกากอล์ฟพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่รู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลเม็ดกับคำพูดที่ใช้เอาใจผู้ชาย เพราะอย่างนั้นเขาจะรำคาญเธอก็เป็นเรื่องธรรมดา
ลู่เหมยนอนหงายอยู่บนเตียง ทั้งที่ยังไม่ง่วงเลยสักนิด ดวงตาสุกใสเบิกกว้างจ้องเพดานมืดสลัว ราวกับมีหินก้อนหนึ่งอุดอยู่กลางอก ทำให้รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเป็นระลอก
ไม่นาน แม้แต่การหายใจก็ยังรู้สึกติดขัด
ความร้อนประหลาดแผ่ซ่านจากภายในสู่ภายนอก
เธออดไม่ได้ที่จะเลิกผ้าห่มขึ้นมาส่วนหนึ่ง ทว่าความอึดอัดนั้นไม่ได้บรรเทาลง กลับยิ่งทวีความรุนแรง
สุดท้ายจึงถีบผ้าห่มออกไปทั้งผืน
การขยับตัวเล็ก ๆ นั้นไม่พ้นสายตาชายหนุ่มข้างกาย จงเยว่เองก็นอนไม่หลับ แต่ไม่อยากสนใจเธอเช่นกัน เขาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึม “ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอน อยากเหาะขึ้นสวรรค์หรือไง”