จงเยว่ถูกใช้งานจนหมดคำจะพูด
เลี้ยงลูกสาวสักคนก็คงไม่ต่างกัน เผลอแค่แวบเดียวเธอก็แอบกินของที่ไม่ควรกิน แอบดื่มของที่ไม่ควรดื่ม แถมยังต้องคอยเร่งให้ไปอาบน้ำ ช่วยหา รองเท้าแตะ แม้แต่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนก็ต้องช่วยหยิบให้
ลูกสาวคนเล็กของตระกูลซ่งดูเรียบร้อย รู้ความ และไม่ทำให้เป็นห่วงที่สุด ใครจะรู้ว่าแต่งเข้าบ้านมาแล้วจะไม่ต่างจากเจ้าบรรพบุรุษสักเท่าไร
ครั้งสุดท้ายแล้ว
จงเยว่หยิบถุงบรรจุเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนขึ้นมา สัญญาณเตือนดังขึ้นในหัว เขาเกลียดการคอยปรนนิบัติคนอื่นที่สุด
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาปรนนิบัติเธอ
ช่วยหยิบเสื้อผ้าให้ครั้งนี้เสร็จ ต่อให้เธอร้องจนเสียงแหบ เขาก็จะไม่ยื่นมือช่วยเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด
ม่านกั้นหน้าอ่างอาบน้ำไม่ได้ปิดสนิทจนลมลอดผ่านไม่ได้ ตอนเขาเอาเสื้อผ้าไปให้ หาที่วางของไม่เจอ จึงแขวนถุงไว้กับตะขอ แขนงอขึ้นเล็กน้อย สายตาก็ทอดต่ำลง แม้ไม่ได้จงใจมอง แต่ในขอบเขตสายตาก็ยังเห็นหัวไหล่เนียนผ่องของเธออยู่บ้าง
ไออุ่นชื้นลอยคลุ้งรอบกาย ไอร้อนค่อย ๆ ซึมออกมาตามช่องว่างของม่าน สัมผัสผิวที่เย็นเล็กน้อยของเขา ชั่วขณะหนึ่งความคิดพลันสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม
ตอนลู่เหมยหันไปหยิบเสื้อผ้า เธอเห็นเงาตรงชายเสื้อของเขา น้ำเสียงจึงเจือความเขินอายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “อย่าแอบมองนะ”
“ผมแอบมองคุณเหรอ?” จงเยว่เลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลายังคงท่าทางเจ้าสำราญเช่นเดิม “ตัวเล็กแค่นั้น มีอะไรให้ผมแอบมองกัน”
“...ฉันไม่ได้ตัวเล็กสักหน่อย คุณครูบอกว่าฉันมีส่วนเว้าส่วนโค้งสวยนะ”
“สายตาคุณครูคุณคงไม่ดี”
ลู่เหมยในอ่างอาบน้ำโกรธจนแทบระเบิด เธอยกมือวักน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วสาดใส่เขา
คราวนี้จงเยว่หลบช้าไปหน่อย ชายเสื้อเชิ้ตจึงโดนน้ำกระเซ็นใส่สองสามหยด