“คุณชาย กลับมาแล้วหรือคะ” ป้าจางรีบเดินเข้ามาทักทาย
“เธออยู่ไหน?” จงเยว่กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเหลือบมองตรงบันได “ทำไมยังไม่ลงมากินข้าวอีก?”
“คืนนี้คุณผู้หญิงไม่อยู่กินข้าวที่บ้านค่ะ...”
“เป็นอะไรไป ทำงานล่วงเวลาหรือ?”
“เมื่อครู่คุณผู้หญิงส่งข้อความมาบอกว่าจะกลับไปกินมื้อเย็นที่บ้านเดิม ให้ฉันไม่ต้องเก็บอาหารไว้ให้ค่ะ” ป้าจางอธิบายอย่างละเอียด
“กลับบ้านเดิม? ทำไมไม่บอกผม?”
“บางที...เธออาจลืมไปก็ได้ค่ะ” ป้าจางยิ้มพลางอธิบาย “คุณชายกลับมาได้จังหวะพอดีเลยค่ะ วันนี้ฉันทำอาหารที่คุณชายชอบไว้ตั้งหลายอย่าง”
มือที่กำลังคลายเนกไทของจงเยว่ชะงักลง รอยยิ้มสบาย ๆ ที่แต้มอยู่บนใบหน้าพลันจางหาย คิ้วขมวดเข้าหากัน เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมหลายวินาที
จากนั้นก็กดโทรออกทันที
“อยู่ที่ไหน?”
ลู่เหมยกำลังกินข้าวอยู่ทางปลายสาย พอรับโทรศัพท์ยังไม่ทันตั้งตัว เสียงทุ้มต่ำก็ดังทะลุเข้ามา ปกติเธอเห็นเขาทำตัวเฉื่อยชา ไม่สนใจอะไรสักอย่าง ราวกับไม่แยแสสิ่งใดในโลก
แม้จะส่งผ่านคลื่นโทรศัพท์มา คำเย็นชาเพียงสองคำนี้ก็ยังแฝงแรงกดดันที่แทบจะทะลักออกมา
อีกฟากของโต๊ะอาหารในบ้านตระกูลซ่ง แม่ลูกสามคนต่างมองลู่เหมยอย่างไม่คิดปิดบัง สีหน้าแทบไม่ต่างกัน รอดูเรื่องสนุกอยู่
ส่วนบิดาตระกูลซ่งที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะมีสีหน้าเคร่งขรึมกว่าใคร
“ฉันกินข้าวอยู่ที่บ้านตระกูลซ่ง” ลู่เหมยตั้งสติ “มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
น้ำเสียงของจงเยว่หนักอึ้งอย่างที่แทบสังเกตไม่ออก “ทำไมคุณไม่บอกผมล่วงหน้า?”
“ฉันบอกป้าจางแล้ว” ลู่เหมยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกคุณแล้วเสียอีก”
“ไม่จำเป็น?”
“อืม คุณน่าจะยุ่งมาก” เธออธิบายเสียงเบา “ฉันกลัวจะรบกวนคุณ อีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”