คฤหาสน์ตระกูลจงมีประวัติยาวนาน กว้างขวางโอ่อ่า มีเรือนหลายหลังเชื่อมต่อกัน มองจากระยะไกลคล้ายพระราชวังที่ผสมผสานศิลปะตะวันออกกับตะวันตก
จงเยว่เคยพักอยู่ที่บ้านเก่ามาระยะหนึ่งแล้ว หากวันนี้ไม่ได้ค้างที่นี่ เขาคงไม่มีวันนึกถึงเลยว่าบ้านเก่าโอ่อ่าขนาดนี้จะมีห้องแบบนี้อยู่ด้วย
ตอนสาวใช้พาพวกเขาเข้ามา ลู่เหมยเองก็อดแปลกใจไม่ได้
“ห้องนี้ให้พวกเราพักหรือคะ?” เธอถามย้ำอยู่หลายครั้ง
สาวใช้ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ค่ะ คุณนายผู้เฒ่าสั่งให้พวกเราจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ”
“ทำไมถึงให้เราพักในห้องแบบนี้ล่ะ ห้องเดิมของผมอยู่ไหน?” จงเยว่ขมวดคิ้ว
“ห้องของคุณชายใหญ่ต้องทำความสะอาดก่อนค่ะ ตอนนี้ยังเข้าพักไม่ได้”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องให้ผมมาพักห้องแบบนี้นี่ เตียงแคบ ๆ โทรม ๆ แบบนี้ ผมไม่เคยเห็นมาตั้งแต่เกิดแล้ว” จงเยว่คลายกระดุมคอเสื้อ “ผมจะเปลี่ยนห้อง”
“ขออภัยค่ะ คุณชายใหญ่ นี่เป็นคำสั่งของคุณนายผู้เฒ่า... หากมีข้อขัดข้อง คงต้องปรึกษาคุณนายผู้เฒ่าก่อนค่ะ”
“คุณย่าอยู่ไหน?”
“คุณนายผู้เฒ่าเข้านอนไปแล้วค่ะ”
นี่มันจงใจแกล้งกันชัด ๆ
อยากเปลี่ยนห้องก็ต้องไปหาคุณย่า แต่ตอนนี้คุณย่ากลับไม่สะดวกให้ใครไปรบกวน
จงเยว่ไม่เชื่อหรอกว่าในบ้านหลังนี้เขาจะไม่มีสิทธิ์เลือกห้องด้วยซ้ำ จึงปัดมือสาวใช้แล้วทำท่าจะพุ่งออกไป ชายเสื้อกลับถูกลู่เหมยดึงไว้เบา ๆ
เธอคิดว่าเขาจะไปกวนคุณย่า จึงเอ่ยว่า “ช่างเถอะค่ะ คุณย่าเข้านอนไปแล้ว อย่าไปรบกวนท่านเลย”
คุณย่าตั้งใจให้พวกเขาพักห้องนี้อยู่แล้ว หากพวกเขาวุ่นวายไม่ยอมพัก คุณนายผู้เฒ่าก็คงไม่สบายใจ