แสงอาทิตย์แรกยามเช้าสาดเข้ามาในห้องนอน ลู่เหมยลืมตาขึ้น ก่อนจะยืดแขนบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน
ฝ่ามือเผลอสัมผัสสิ่งของข้างกายเข้าโดยไม่ตั้งใจ เธอสะดุ้งจนตัวสั่น พอเห็นชัด ๆ ว่าผู้ชายที่นอนอยู่ข้าง ๆ คือจงเยว่ ก็แทบจะร้องออกมา
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ทำไมจงเยว่ถึงมานอนอยู่ข้างเธอ
ไม่สิ
แล้วทำไมเธอถึงมานอนอยู่บนเตียงของเขา
เธอจำได้ชัดว่าเมื่อคืนอาบน้ำเสร็จก็ไปนอนบนโซฟา หรือว่า... เธอละเมอเดินมาที่นี่กลางดึกกันนะ
จงเยว่รักความสะอาดมาก ไม่ชอบนอนเตียงเดียวกับเธอ
กลัวว่าเขาจะโมโหเหมือนคราวก่อน ลู่เหมยจึงค่อย ๆ มุดออกจากผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ย่องเงียบเชียบราวกับหัวขโมย หยิบหมอนข้างหัวเตียง แล้วค่อย ๆ วางปลายเท้าลงบนพื้น
ขณะที่กำลังจะลุกหนี เสียงเนิบช้าขี้เกียจของผู้ชายก็ดังมาจากด้านหลัง “คุณกำลังทำอะไร”
แย่แล้ว ถูกจับได้เสียแล้ว
ลู่เหมยหลับตาปี๋ ราวกับหนูขโมยน้ำมันที่ถูกแมวจับได้ ตกใจจนไม่กล้าขยับ ไหล่บอบบางสั่นไหว “ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจนะ”
“อะไรนะ”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตื่นมาตอนเช้าถึงมานอนอยู่บนเตียงคุณ” เธอกอดหมอนไว้แน่น เอ่ยขอโทษเสียงเบา “ขอโทษนะคะ ฉันอาจจะละเมอเดินผิดที่ คราวหน้าจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”
แพขนตาของเธอสั่นระริก ดวงตาชุ่มฉ่ำดูน่าสงสาร ท่าทางสำนึกผิดจริงใจจนน่าเอ็นดู
จงเยว่จ้องเธออยู่หลายวินาที แววตาพราวด้วยความขบขัน สายตาค่อย ๆ เลื่อนจากแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อไปยังปลายนิ้วที่กำแน่นของเธอ “แล้วคุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “อะไรคะ”