ลู่เหมยไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเข้าไปในคณะนาฏศิลป์ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดได้ง่าย ๆ เธอจึงสะบัดมือหนีเขาแล้วเดินผ่านทางลาดไปก่อน จากนั้นก็ยืนรอชมเรื่องสนุกอยู่ห่างออกไปหลายเมตร
ผู้ชายคนนี้ช่างวางท่าจองหองนัก ถ้าเธอชนะพนันเขาได้เมื่อไร จะต้องเรียกร้องอะไรสักอย่างที่เกินไปหน่อย ให้เขาสงบเสงี่ยมลงสักพัก
จะเรียกร้องอะไรดีนะ
ให้เขาพูดกับเธอน้อยลงหน่อยก็แล้วกัน ทุกครั้งที่อ้าปากพูดก็ทำเอาเธอจนคำพูดทุกที
หรือไม่ก็ไล่เขาไปนอนบนโซฟา
แค่คิดว่าตัวเองจะได้ครอบครองเตียงใหญ่ของเขา แถมยังไล่เขาไปได้ ลู่เหมยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อจินตนาการถึงสีหน้าหงอย ๆ ของเขา
ส่วนจงเยว่ที่อยู่ไม่ไกลยกมือโบกเรียกเธอ ส่งสัญญาณว่าเขากำลังจะเข้าไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่ารปภ.ทั้งสองคนสังเกตเห็นเขาตั้งนานแล้ว พวกเขารีบหยุดเดินไปมาแล้วตรงเข้าไปหา
รปภ.ทั้งสองยืนประกบจงเยว่คนละข้าง
ดูเหมือนจะเข้ามาคุมตัวแล้วไล่เขาออกไป
แต่ในวินาทีถัดมา รปภ.ทั้งสองกลับก้มศีรษะคำนับพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “คุณชายจง”
จงเยว่โบกมือ “ผมมาทำธุระนิดหน่อย พวกคุณทำตามสบาย”
“ครับ...” รปภ.คนหนึ่งรีบตอบอย่างนอบน้อม “ท่านมาทำไมไม่แจ้งพวกเราล่วงหน้าล่ะครับ จะได้ให้หัวหน้าคณะเตรียมตัวมาต้อนรับ”
“ไม่ต้องเอิกเกริกหรอก ผมแค่มาหาคนคนหนึ่ง”
“คนแบบไหนถึงต้องให้ท่านมาหาเองล่ะครับ บอกพวกเราสักคำก็ได้ เดี๋ยวพวกเราช่วยแจ้งลงไปให้”