ไม่ได้มีแค้นกันหรอกหรือ? ไฉนโดนตบเข้ากลับติดใจ

#ทะลุมิติเข้านิยาย##เกิดใหม่##เข้าใจผิดกันทั้งสองฝ่าย##เถียงกันเป็นกิจวัตร##เธอตบเขาจริง เขาก็ยอมจริง##ปากแข็งแต่ใจตรง##ซื่อจื่อเคราะห์ร้ายโดนตบแบบเรียลไทม์#

#หนึ่งต่อหนึ่ง##รักค่อยเป็นค่อยไป##ความรักของผู้ใหญ่##สุขสมหวัง##พระนางต่างบริสุทธิ์#

หรงอวี้ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย กลายเป็นลูกสาวนายพรานที่ยากจนแทบไม่มีจะกิน

ครอบครัวอดอาหารมาสามวัน น้องชายหิวจนแทะขาโต๊ะ

ข่าวดี: เก็บชายรูปงามที่แขนขาหักหมดทั้งสี่ข้างได้คนหนึ่ง แถมบนตัวยังมีเงิน

ข่าวร้าย: เจ้าของร่างเดิมขายชายคนนี้แลกเงิน ได้มาสามสิบตำลึง ทำให้แขนของเขาถูกตัด แค้นก็ชำระไม่ได้ สุดท้ายจึงตายไปพร้อมความคับแค้น

ข่าวร้ายยิ่งกว่า: เขาเกิดใหม่แล้ว

แต่หรงอวี้ไม่รู้ว่าเขาเกิดใหม่ คิดอย่างไรก็ปล่อยให้เขามาแก้แค้นไม่ได้ จึงเตรียมฆ่าเขา ทว่าพอนึกถึงเงินสิบตำลึง ก็ยอมถอยให้

แบกกลับบ้าน รักษาให้ บริการทุกอย่างคิดราคาชัดเจน: เจ้าจ่ายเงิน ข้าช่วยชีวิต แลกเปลี่ยนอย่างยุติธรรม ไม่มีหลอกลวง

ไจ๋ชิงอวี่มองหญิงที่เคยขายเขาในชาติที่แล้ว แล้วสาบานว่าชาตินี้จะไม่เชื่อคำพูดของนางแม้แต่คำเดียว

แต่หญิงคนนี้กลับไม่เป็นไปตามบท

ไม่อ่อนโยน ไม่เอาใจ ไม่เสแสร้งทำเป็นห่วง เปลี่ยนยาก็ลงมือหนัก ป้อนข้าวไปพร้อมกับหาเรื่อง พอหมดความอดทนก็ฟาดฝ่ามือใส่ ความรักทำให้เสียเงิน ส่วนคุยเรื่องเงินกลับทำให้เขาเจ็บใจ

“...เจ้าเบามือหน่อยได้ไหม?”

“เบาหน่อยต้องจ่ายเพิ่มเท่าไร?”

“ข้าไม่หิว”

“เจ้าคิดจะอดตาย จะได้ไม่ต้องใช้หนี้หรือไง?”

ประกาศจับถูกติดขึ้นมา ตั้งค่าหัวไว้ยี่สิบห้าตำลึง

หรงอวี้มองค่าหัวที่ไม่เหมือนในความทรงจำ แล้วเหลือบมองไจ๋ชิงอวี่ “ทำไมค่าหัวเจ้าถึงถูกลงแล้วล่ะ?”

ไจ๋ชิงอวี่: “...”

เขาแค้นที่นางเห็นแก่เงิน แค้นตัวเองที่ขยับไม่ได้จึงทำได้แค่อดทน แต่พอเวลาผ่านไป กลับพบว่าตัวเองชินกับการอดทนเสียแล้ว...