ไม่ได้มีแค้นกันหรอกหรือ? ไฉนโดนตบเข้ากลับติดใจ

#นิยายแนวย้อนยุค#เกิดใหม่#เข้าใจผิดกันสองทาง#ปากชนกันทุกวัน#เธอตบจริงจัง เขาก็ยอมรับแบบไม่มีเงื่อนไข#ปากแข็งแต่ใจจริง#องค์ชายรองจอมเจ้าเล่ห์โดนตบเป็นกิจวัตร#

#หนึ่งต่อหนึ่ง#ความรักค่อยเป็นค่อยไป#รักของผู้ใหญ่#แฮปปี้เอนดิ้ง#รักเดียวใจเดียว#

หรงซู่ย้อนเวลากลับมาเกิดในร่างของสาวพรานหญิงที่ยากจนข้นแค้น

บ้านไม่มีข้าวจะกินสามวันแล้ว น้องชายหิวจนแทะขาโต๊ะ

ข่าวดี: เธอไปเจอชายหนุ่มรูปงามที่แขนขาหักหมดทั้งตัวติดเงินไว้ด้วย

ข่าวร้าย: เจ้าของร่างเดิมขายชายคนนี้ไปเพื่อแลกเงินสามสิบตำลึง ทำให้แขนของเขาถูกฟันทิ้ง แค้นนี้ไม่มีทางลืม จนตายไปทั้งที่ยังแค้นฝังใจ

ข่าวร้ายยิ่งกว่า: เขากลับมาเกิดใหม่แล้ว

แต่หรงซู่ไม่รู้ว่าเขากลับมาเกิดใหม่ ยังคิดว่ายังไงก็ต้องไม่ให้เขาได้แก้แค้นแน่ ๆ เตรียมจะฆ่าเขาทิ้ง แต่พอนึกถึงเงินสิบตำลึงก็เลยต้องยอมประนีประนอม

หามเขากลับบ้าน รักษาเขา บริการครบวงจรพร้อมป้ายราคา: จ่ายเงิน ให้รักษา การค้าที่เป็นธรรม ไม่เอาเปรียบใคร

ไจ้ชิงยวี่จ้องมองผู้หญิงคนที่ขายเขาในชาติก่อน สาบานว่าชาตินี้จะไม่เชื่อคำพูดของเธอแม้แต่คำเดียว

แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ทำตามบทเดิม ๆ

ไม่อ่อนโยน ไม่เห็นอกเห็นใจ ไม่แสร้งทำเป็นห่วงใย เปลี่ยนยาไม่เบามือ ป้อนข้าวเหมือนป้อนแรง ไม่มีอารมณ์ก็ตบหนึ่งที พูดเรื่องความรักก็เสียเงิน พูดเรื่องเงินก็ทำร้ายเขา

"...เธอทำเบา ๆ หน่อยได้ไหม"

"อยากให้เบา ๆ ต้องเพิ่มเงินอีกเท่าไหร่"

"ฉันไม่หิว"

"หิวตายไปเลยจะได้ไม่ต้องใช้หนี้สินะ"

มีประกาศออกมาให้รางวัลยี่สิบห้าตำลึง

หรงซู่เห็นราคาที่ไม่ตรงกับความทรงจำ ก็หันไปมองไจ้ชิงยวี่: "นายราคาตกอีกแล้วนะ?"

ไจ้ชิงยวี่: "..."

เขาเกลียดที่เธอลาภโลภ แต่ก็เกลียดที่ตัวเองขยับไม่ได้ต้องทน ต่อมาก็พบว่าเริ่มชินกับการทน...