หรงอวี้ ถูกคำพูดแบบเด็ก ๆ ที่มืดหม่นของเขาทำให้ขำเบา ๆ แต่ตอนนี้การแสดงอารมณ์ใด ๆ ก็ทำให้เธอเหนื่อย
ยังต้องประหยัดแรงไว้ ก่อนต้องจัดการกับจ๋ายชิงอวี่
เธอไม่กล้าขำ เติมเกลือลงในกระปุกเกลือเล็กบนเตา แล้วยัดกระปุกใหญ่กลับใส่มือหรงเสี่ยวตี้
"ไม่ได้หมักคน เอาไว้ล้างแผล"
หรงเสี่ยวตี้พยักหน้าคล้ายเข้าใจ มองพี่สาวตักน้ำต้มสุกใส่กะละมัง แล้วยกออกจากครัว
เขาเดินตามติดเหมือนเงา
พอหรงอวี้ พับแขนเสื้อ หรงเสี่ยวตี้ ก็ถามอีกว่า "พี่สาว เขาเสียเลือดเยอะขนาดนี้ จะตายไหม?"
"จะได้เอากะละมังมารองไหม?"
หรงอวี้ เกือบถามว่า ทำไมต้องเอากะละมังมารอง
ความทรงจำก็ตอบคำถามให้ทันที
เวลาฆ่าหมู ฆ่าไก่ ฆ่าสัตว์ป่า ต้องเอากะละมังรองเลือด
อีกหนึ่งคำพูดเด็ก ๆ ที่มืดหม่น
หรงอวี้ ตอบไม่ออกชั่วขณะ สุดท้ายก็ต้องบอกเขาว่า "เขายังไม่ตาย แล้วเราก็ไม่กินเขาด้วย ไม่ต้องเอากะละมังมารอง"
หรงเสี่ยวตี้ พยักหน้า "อ่อ" ไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้คิดอะไรอยู่ หิ้วเก้าอี้ไปนั่งเงียบ ๆ ที่ข้างประตู
หรงอวี้ วางกะละมังน้ำ แล้วอาศัยแสงตะเกียงน้ำมันตรวจดูบาดแผลของเขาอย่างละเอียด ชัดเจนกว่าตอนอยู่ในหลุมมาก
ตรงรอยหักทั้งสี่แขนขาบวมเป่ง บางจุดเผยให้เห็นกระดูก เลือดควรจะซึมออกมาแต่ถูกความเย็นจัดจนแข็งเป็นสีดำแดง ๆ บางจุดจับตัวเป็นลิ่ม เสื้อผ้าติดกับผิวหนัง
แยกไม่ออก
หรงอวี้ ขมวดคิ้ว
ดูเหมือนปล่อยไว้นานเกินไปหน่อย
เธอไม่มีความทรงจำช่วงหรงต้าย กับจ๋ายชิงอวี่ อยู่ในหนังสือ เพราะหนังสือบรรยายไว้น้อยนิด แค่ร้อยตัวอักษรก็เกินความจำเป็น
จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อหรงต้าย คนขี้เกียจขนาดนั้น ถ้าช่วยเขาจริง ๆ เวลาที่อยู่คงนานกว่าเวลาที่คิดจะฟันเขาเสียอีก
ช่างเถอะ!
รับเงินก็ต้องทำงาน อย่างน้อยก็ให้เขารู้ว่า ที่เขายังมีชีวิตอยู่ก็เพราะพี่สาวคนนี้แหละ
"เสี่ยวตี้ ไปเอาเหล้าของพ่อมานะ"
หรงเสี่ยวตี้ ไม่เข้าใจ "นั่นของโปรดของพ่อเลยนะ!"
หรงอวี้ พูด "รีบไปเอามา พ่อก็ไม่อยู่ พอกลับมาเราค่อยซื้อใหม่"
หรงเสี่ยวตี้ วิ่งไปวิ่งมา "ตึงตึง ๆ" อุ้มไหเหล้าดินเผาเล็ก ๆ สกปรกไว้ในอ้อมแขน
เปิดฝา กลิ่นเหล้าแรงกล้าคุณภาพต่ำพุ่งออกมา กินแล้วปวดหัว แต่เอาไว้ฆ่าเชื้อโรคก็พอดี
หรงอวี้ ค้นไปค้นมา ในที่สุดก็เจอมีดสามเหลี่ยมที่ใช้แล่เนื้อหมูเนื้อกวาง อยู่ใต้ตู้
รีบเอาไปเผาไฟให้แดง แล้วเช็ดด้วยน้ำเกลือต้มสุกและเหล้าแรง
หรงเสี่ยวตี้ คิดว่าพี่สาวดูเหมือนกำลังชำแหละหมูปีใหม่
แค่ "หมูปีใหม่" ตัวนี้ไม่ต้องจับไว้
พูดเร็วไปหน่อย
เห็นอยู่ว่าหรงอวี้ เตรียมตัวเสร็จ ตรวจบาดแผลเสร็จ แล้วยื่นมือไปตบแก้มจ๋ายชิงอวี่
ไม่ใช่ตั้งใจจะทรมานเขา ที่นี่ไม่มียาแก้ปวด ต้องปลุกเขาให้ตื่นแล้วให้ทน ดีกว่าสลบไปแล้วเผลอกัดลิ้นตัวเองขาด
ตบครั้งแรก ไม่มีปฏิกิริยา
หรงอวี้ ตบครั้งที่สอง แรงกว่าเดิม
"ตื่นสิ"
จ๋ายชิงอวี่ แค่ขมวดคิ้ว ขยับเปลือกตา แต่ไม่ลืมตา
หรงอวี้ ความอดทนเป็นศูนย์ ตรงไปบีบจุดระหว่างจมูกกับปากแล้วกดแรง ๆ
"อือ——"
จ๋ายชิงอวี่ ลืมตาขึ้นมาทันใด รูม่านตาลอยชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ มองเห็นชัดขึ้น
แล้วเขาก็เห็นใบหน้าสีเหลืองซีดของหรงต้าย เห็นมือเธอกดบนหน้าตัวเอง เห็นมีดแล่เนื้อในมือเธอ
มีดเล่มนี้คมจริง ๆ ข้าง ๆ เธอยังมีน้ำร้อน เหล้าแรง
นี่มันเรื่องอะไร?
เมื่อกี้มีดขอสับไม่เข้า ตอนนี้จะชำแหละศพจริง ๆ หรือ?
เขาพยายามขยับหัว ขยับนิดเดียวก็ปวดไปทั้งตัว เจ็บจนหน้าเบ้
"เธอจะทำอะไร..." คำถามเล็ดลอดออกมาจากซอกฟัน
หรงอวี้ ตอบ "ต่อกระดูกให้ไง"
จ๋ายชิงอวี่ นิ่งไปครู่หนึ่ง
ต่อกระดูก?
ชาติก่อนหรงต้าย ก็จะต่อกระดูกให้เขาเหมือนกัน แต่ฝีมือเธอแย่มาก เจ็บจนเขาแทบขาดใจ ต่อเสร็จก็ยังเบี้ยว ตอนนั้นเธอทำหน้าเหมือนตัวเองเสียเปรียบไม่รู้เรื่อง!
เขายังต้องพูดขอบคุณแบบสำนึกบุญคุณว่า "ไม่เป็นไร" "บุญคุณของคุณหญิง ข้าน้อยไม่รู้จะตอบแทนยังไง"
คิดถึงตรงนี้ ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่าน เห็นเธอหยิบกรรไกรขึ้นมาเตรียมจะตัด เขารีบร้อง "เดี๋ยว!"
หรงอวี้ มือหยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความรำคาญ
สายตาแบบนี้ เพิ่งเห็นตอนก่อนโดนตบหน้าเมื่อกี้เอง
จ๋ายชิงอวี่ กลั้นโทสะ พูดเสียงแหบแห้ง "หาหมอมาดูไม่ได้หรือ?"
หรงอวี้ "เหอะ" หนึ่งเสียง "แกถูกหิมะฝังจนโง่แล้วหรือไง? มองฟ้าสิ ฉันไปหาหมอให้แก เกวียนวิ่งเข้ามาได้เหรอ? ล้อมันจะลื่นไหม? ฉันจะปลอดภัยไหม แล้วแกจะรอดไปครึ่งวันไหม?"
นี่คือเขตภูเขา จากที่นี่ไปหมู่บ้าน ต้องเดินผ่านป่าอีกผืน แล้วเคาะประตูบ้านผู้ใหญ่บ้านขอยืมเกวียน ไปอีกหลายลี้กว่าจะถึงตัวเมือง
อากาศดีไปกลับก็สองชั่วยาม ตอนนี้หิมะตกหนักปิดทาง ยังไงก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน
จ๋ายชิงอวี่ ริมฝีปากขยับ อยากพูดอะไรอีก
หรงอวี้ ตัดด้วยกรรไกรทันที ได้ยินเสียง "แฉก" เฉือนแขนเสื้อข้างซ้ายของเขาออกทั้งแขน
เผยให้เห็นผิวหนังบวมแดงคล้ำใต้แขนเสื้อ และกระดูกที่โผล่ออกมาท่อนหนึ่ง
จ๋ายชิงอวี่ เจ็บจนสูดลมหายใจเข้าลึก เส้นเลือดขมวดขึ้นมา
หรงอวี้ ดูแผล แล้วรู้ในใจ
กระดูกท่อนปลายแยกสองท่อน กระดูกเรเดียสเคลื่อน ไม่โดนเส้นเอ็น ต่อได้
แล้วยื่นมือไปนวดรอบ ๆ รอยหัก ปลายนิ้วลูบไปตามกระดูกเพื่อยืนยันตำแหน่งและมุมที่หัก
จ๋ายชิงอวี่ ตัวสั่นไปทั้งตัว เหงื่อเย็นเยียบไหลไม่หยุด คิดในใจ ฝีมือหล่อนเป็นยังไง เขาไม่รู้หรือไง มาแสร้งเป็นหมออะไรกัน?
"เธอ... จะเป็นหรือเปล่าเนี่ย?!"
หรงอวี้ ไม่สนใจเขา หันไปหยิบมีดสามเหลี่ยมขึ้นมา เผาไฟอีกรอบ แล้วใช้เหล้าแรงฆ่าเชื้อครั้งที่สอง
มีดวาววับ สะท้อนเข้าตาจ๋ายชิงอวี่ ที่เบิกกว้างแข็งค้าง
"เธอจะทำอะไร?"
"ตรงรอยหักมีเศษกระดูก ต้องขูดออก" หรงอวี้ ไม่เงยหน้า "ไม่ขูดมันจะติดไม่สนิท"
"แก——เดี๋ยว!"
ชาติก่อนมีฉากนี้ด้วยเหรอ?
หรงอวี้ ไม่รอ
มือหนึ่งกดแขนเขา อีกมือถือมีด เล็งไปที่ปลายกระดูกที่โผล่ออกมา แล้วขูดลงไปอย่างคล่องแคล่ว
"อ๊าา——!"
จ๋ายชิงอวี่ ตัวโก่งขึ้นมาทันใด เจ็บจนตาลาย เจ็บจนรู้สึกเหมือนโดนขวานผ่าร่างเป็นสองซีก
นี่ไม่ใช่การต่อกระดูก นี่มันการทรมานชัด ๆ!
เจ็บจนปากไม่อยู่กับร่องกับรอย "แกตั้งใจใช่ไหม?! อีแพศ—"
หรงอวี้ ไม่ปล่อยให้เขาพูดคำว่า "ยา" ออกมา หน้าเฉยเมย ขูดลงไปอีกที
"โอ๊ย——!!" เสียงจ๋ายชิงอวี่ เพี้ยนไปเลย "แกหยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!!"
เศษกระดูกปนเลือดกระเด็นโดนหลังมือหรงอวี้ เธอหยิบผ้าในกะละมังมาเช็ดออก
อยากให้จ๋ายชิงอวี่ มีเวลาพักหายใจสักหน่อย
ไอ้บ้านี่กัดริมฝีปาก ความโกรธทำให้เลือดคั่งในปากไหลออกมา ปนกับน้ำตาที่ไหลเพราะความเจ็บ เหนียวหนืด แล้วก็ยังด่าไม่หยุด
"แก... ผู้หญิงปีศาจ... ฉัน... ฉันจะ... กลายเป็นผี... ก็จะไม่ปล่อยแกไป..."
เสียงแตกพร่าแผ่วเบา
หรงอวี้ ตอนตั้งใจทำงาน จะมีสมาธิไปฟังเขาพูดอะไรได้ยังไง โยนมีดทิ้ง ยกเหล้าแรงราดลงบนแผลเขาทันที
"อ๊าาา——!!!"
จ๋ายชิงอวี่ ตาแดงก่ำ ร้องเหมือนสัตว์ร้าย ตัวสั่นเกร็งอย่างรุนแรง เกือบกลิ้งตกจากเตียง
"อย่าขยับ" หรงอวี้ พูด "ยังไม่เสร็จ"
ยังไม่เสร็จ?
จ๋ายชิงอวี่ อยากด่า อยากตะโกน อยากจะแล่เนื้อผู้หญิงคนนี้เป็นชิ้น ๆ แต่ตอนนี้เขาแทบหายใจไม่ออก ทำได้แค่จ้องเขม็งด้วยสายตาแดงก่ำ
เหมือนกำลังพูดว่า ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแกให้ได้แน่นอน!