ไม่นานนัก
ญาติของเฮยจู่กับผู้ใหญ่บ้านก็รีบร้อนเดินเข้ามา
“นางสาส์นซู ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้าง?”
“ใช่แล้ว! นางสาส์นซู สามีฉันไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“พี่สาวเทพธิดา พ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?”
พอทุกคนเข้ามาก็รีบเอ่ยถามอย่างวิตกกังวล
ซูหนัวหานยิ้มบาง ๆ “ทุกคนวางใจเถอะ การผ่าตัดสำเร็จดี เขาไม่เป็นไรแล้ว”
“ขอบคุณ ขอบคุณมากจริง ๆ!”
“นางสาส์นซู ขอบคุณนะคะ คุณเหมือนเทพธิดากลับชาติมาเกิดจริง ๆ!”
“ใช่แล้ว! ตั้งแต่คุณมาอยู่หมู่บ้านเรา คนตั้งมากมายก็หายจากอาการเจ็บป่วยเพราะได้รับการรักษาจากคุณ”
ญาติ ๆ ต่างพากันเอ่ยชมและขอบคุณอย่างซาบซึ้ง
ซูหนัวหานยิ้มน้อย ๆ “ทุกคนชมเกินไปแล้ว ลุงเพิ่งผ่าตัดเสร็จ พวกคุณจะขอยืมห้องจากเจ้าของบ้านพักที่นี่สักคืน หรือจะหามกลับไปก็ได้”
“แต่ถ้าจะหามกลับไป ต้องหาแผ่นเตียงสักแผ่นให้ลุงนอนบนแผ่นนั้น ระหว่างเคลื่อนย้ายต้องเบามือให้มาก”
ผู้ใหญ่บ้านได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นางสาส์นซู เพิ่งผ่าตัดเสร็จก็เคลื่อนย้ายได้แล้วหรือ?”
แม้เขาจะไม่เข้าใจเรื่องการแพทย์ แต่ก็อายุมากแล้ว อีกทั้งเคยไปโรงพยาบาลมาหลายครั้ง
เขาเคยได้ยินว่าคนที่เพิ่งผ่าตัดห้ามเคลื่อนย้ายตามใจ ห้ามส่งเสียงดังรบกวน ต้องพักฟื้นอย่างสงบ
แต่ซูหนัวหานกลับบอกว่าเคลื่อนย้ายได้ ซึ่งไม่เหมือนกับที่หมอในโรงพยาบาลกำชับไว้เลย!
ซูหนัวหานยิ้มพลางพยักหน้า “ฉันจัดการบาดแผลของลุงเรียบร้อยแล้ว ขอแค่เคลื่อนย้ายอย่างเบามือ รับรองว่าแผลไม่ปริแน่นอน”
ผู้ใหญ่บ้านได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ฝีมือการแพทย์ของนางสาส์นซูเก่งกาจจริง ๆ คุณมาอยู่หมู่บ้านเรา ถือเป็นโชคดีของหมู่บ้านเราเลย!”