วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ซูหนัวหานเพิ่งเดินมาถึงลานบ้านและเปิดประตูใหญ่
ฟู่เฉิงเหยียนก็ปรากฏตัวอยู่นอกประตูพอดี
ซูหนัวหานเห็นดังนั้น สีหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย
ฟู่เฉิงเหยียนยิ้มทักทาย “สหายซู สวัสดีครับ”
ซูหนัวหานได้สติกลับมา พยักหน้า “บาดแผลของสหายฟู่ดีขึ้นบ้างหรือยัง”
“ครับ ดีขึ้นแล้ว” ฟู่เฉิงเหยียนพยักหน้าตอบ
“ดีแล้ว แล้วคุณมาหาฉันเพราะ...” ซูหนัวหานถามอย่างสงสัย
แม้บาดแผลของฟู่เฉิงเหยียนจะหนัก แต่เขาดื่มน้ำพุวิญญาณของเธอไปแล้ว อีกทั้งแผลยังได้รับการล้างด้วยน้ำพุวิญญาณด้วย
นอกจากนี้เธอยังเย็บแผลให้และใช้ยาพิเศษรักษา
จากการประเมินของเธอ บาดแผลของฟู่เฉิงเหยียนน่าจะหายดีแล้วในวันนี้
ฟู่เฉิงเหยียนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมมาขอบคุณคุณครับ” พูดจบก็ล้วงธนบัตรใบใหญ่ออกมาจากกระเป๋าหนึ่งปึก “สหายซู ผมออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอก ไม่มีของดีอะไรจะตอบแทน เงินก้อนนี้ถือเป็นค่ารักษาแล้วกัน หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจว่าน้อยนะครับ”
ซูหนัวหานมองเงินหนึ่งปึกในมือเขา ดวงตาเป็นประกาย ประเมินว่าคงมีหลายร้อยหยวน
เธอยิ้มบาง ๆ แล้วยื่นมือไปรับ “สหายฟู่เกรงใจเกินไปแล้ว การช่วยชีวิตคนเจ็บเป็นหน้าที่ของพวกเราในฐานะแพทย์ ยิ่งไปกว่านั้นคุณยังเป็นสหายที่ดีที่ปกป้องประเทศชาติและประชาชน ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรอกค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยัดเงินใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว
ฟู่เฉิงเหยียน “...”
แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพราะเดิมทีเงินก้อนนี้ก็ตั้งใจจะให้ซูหนัวหานอยู่แล้ว