เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ทั้งสามคนในห้องรับแขกต่างชะงักงัน บรรยากาศราวกับแข็งค้างไปในพริบตา
ครู่ต่อมา
ซูเย่าหยางได้สติก่อนใคร คิ้วขมวดแน่นจนเป็นรอยย่น น้ำเสียงเจือความตกใจและไม่แน่ใจ “นัง... แกยังคิดจะทำอะไรอีก?”
ซูหนัวหานประดับรอยยิ้มบาง ๆ ไว้บนใบหน้า ก้าวเดินอย่างสบาย ๆ มาหยุดตรงหน้าพวกเขา ก่อนยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “เอาเงินสองร้อยหยวนกับคูปองมาให้ฉัน ฉันจะไปซื้อของที่ต้องใช้ตอนลงชนบทค่ะ”
“อะไรนะ?” ซูเย่าหยางผุดลุกจากเก้าอี้ราวกับดีดตัวขึ้นมา คล้ายได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ โกรธจนหัวเราะออกมา “แกทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ ยังกล้ามาขอเงินอีกเหรอ?!”
ซูหนัวหานยิ้มเยาะที่มุมปาก “มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำด้วยล่ะ?”
“แก... ขอเงินงั้นเหรอ? ไม่มีทาง!” ซูเย่าหยางสะบัดแขนอย่างแรง ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ได้สิ” ซูหนัวหานพยักหน้า รอยยิ้มยังไม่จาง แต่น้ำเสียงกลับแฝงคำขู่ชัดเจน “ไม่ให้ใช่ไหม? งั้นฉันจะไปก่อเรื่องที่โรงงานของคุณให้ใหญ่โต แล้วแฉเรื่องสกปรกที่ตระกูลซูปิดบังไว้ทั้งหมด
ถึงตอนนั้นเราค่อยมาดูกันว่า เงินสองร้อยหยวนสำคัญกว่า หรือตำแหน่งผู้จัดการโรงงานซูสำคัญกว่ากัน?”
“หึ! น่าขัน!” แววตาซูเย่าหยางหลบวูบไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนแสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วหัวเราะเย็นชา “พวกเราจะมีเรื่องเลวร้ายอะไรได้?”
รอยยิ้มตรงมุมปากซูหนัวหานลึกขึ้น “จะมีหรือไม่มีไม่สำคัญหรอก ขอแค่ฉันไปก่อเรื่อง เชื่อว่าต้องมีคนมาตรวจสอบแน่ เพราะคุณเป็นถึงผู้จัดการโรงงาน”
“แก... นังลูกอกตัญญู!” ซูเย่าหยางโกรธจนหน้าแดงก่ำไปหมด ร่างกายสั่นเทาควบคุมไม่อยู่