เพียงร่างของเธอหายลับไปจากหน้าประตู ความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในห้องรับแขกก็ปะทุออกมาอย่างเต็มที่
ซูเนี่ยนเวยพุ่งเข้าไปหาซูเย่าหยาง จับแขนเขาไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ เจือด้วยความไม่ยินยอม “พ่อคะ! พี่สาว... ทำไมพี่สาวถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้คะ
ไม่เพียงกล้าข่มขู่พวกเรา ยังเอาเงินไปตั้งห้าร้อยหยวนด้วย
นั่นเป็นเงินที่คนงานธรรมดาทำงานหนักตลอดทั้งปียังหาไม่ได้เลยนะคะ!”
ซูเย่าหยางก็ปวดใจจนแทบเลือดกระอักอยู่แล้ว พอซูเนี่ยนเวยโหมไฟเข้าไปอีก ความอึดอัดในอกก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เขาตบโต๊ะดังปังจนถ้วยชาสั่นกระทบกัน แล้วตะโกนด้วยความโกรธ “อย่าพูดถึงลูกอกตัญญูคนนั้นกับฉัน! ฉันจะถือว่าเงินห้าร้อยหยวนนั่นเอาไปให้หมากินแล้วกัน!”
แค่คิดถึงเงินห้าร้อยหยวนนั่น หัวใจของเขาก็ปวดร้าวจนเลือดแทบหยด
ในยุคนี้ เงินจำนวนนี้นับเป็นเงินก้อนโตอย่างแท้จริง มากพอให้ครอบครัวธรรมดาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้นานหนึ่งถึงสองปี
เงินกลับถูกรีดเอาไปทั้งอย่างนั้น เขาจะยอมได้อย่างไร? แต่แล้วจะทำอะไรได้ เขาไม่อาจรับความเสี่ยงจากการถูกแจ้งความได้
หลินวานฟางเองก็เจ็บใจและเคียดแค้นจนหน้าบิดเบี้ยว กัดฟันพูดว่า “ตัวกาลกิณีนั่น! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้แต่แรก ฉันไม่น่าพามันกลับมาเลย!”
ซูเย่าหยางหงุดหงิดว้าวุ่น ตัดบทอย่างหยาบคาย “พอได้แล้ว! ให้ไปแล้วก็ให้ไป ตอนนี้พูดไปจะมีประโยชน์อะไร? ทำข้าวหรือยัง?” เขาพูดพลางหันไปถามหลินวานฟาง
หลินวานฟางชะงักไป ก่อนจะเอ่ยอย่างขลาดๆ ว่า “นี่... ปกติข้าวก็เป็นยัยเด็กนั่นทำไม่ใช่หรือคะ? ตอนนี้เธอ...”
ซูเย่าหยางมีไฟสุมอกอยู่แล้ว พอได้ยินว่าข้าวยังไม่ได้ทำ ความโกรธก็พลุ่งพล่าน เขาตบโต๊ะชาอย่างแรงอีกครั้ง “หรือไม่มีลูกอกตัญญูคนนั้นแล้ว ทั้งบ้านเราจะต้องอดตายกันหรือไง?!”