เมื่อซูหนัวหานได้ยินดังนั้น ดวงตาพลันเย็นเยียบลงราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง ก่อนจะหัวเราะเยาะเสียงเย็น “ผู้ใหญ่บ้านครับ ไอ้ก่าที่คุณพูดถึงน่ะ มันนับเป็นตัวอะไร?”
“เขาไม่ใช่ตัวอะไร... เอ่อ... ไม่ใช่...” ผู้ใหญ่บ้านถูกความเย็นชาของเธอทำเอาเกือบพูดผิด ยกมือตบปากตัวเองทีหนึ่ง
จากนั้นก็รีบแก้ว่า “เขาเป็นลูกชายของโจวต้าไห่ รองเลขาธิการพรรคของคอมมูน ชื่อโจวซิงเย่า ชื่อเล่นว่าไอ่ก่า เป็นคนหมู่บ้านซานหยางที่อยู่ข้าง ๆ นี่แหละ”
“ลูกชายรองเลขาธิการพรรคของคอมมูนเหรอ?”
ซูหนัวหานได้ยินแล้วก็เข้าใจทุกอย่างในทันที แววเย็นเยียบวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตา “ที่แท้ก็เป็นมันนี่เอง”
“คุณรู้จักมันเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณกับมัน... เรื่องแบบนั้นเป็นเรื่องจริงหรือ?” คิ้วของผู้ใหญ่บ้านขมวดแน่นจนแทบผูกเป็นปม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดาย
ซูหนัวหานเป็นหมอประจำหมู่บ้านที่คนในหมู่บ้านหลี่เพิ่งเจ้าเหมาะเฝ้ารอกันมานานกว่าจะได้มา ฝีมือการแพทย์เก่งกาจไม่พอ นิสัยยังซื่อตรงจริงใจ ปฏิบัติต่อชาวบ้านอย่างจริงใจจากก้นบึ้งหัวใจ
ถ้าเธอถูกไอ่ก่านั่นแย่งไปจริง ๆ ต่อไปคนในหมู่บ้านหลี่เพิ่งเจ้าเหมาะเจ็บป่วยขึ้นมา ก็คงต้องกลับไปทนเอาเองเหมือนเมื่อก่อน หรือไม่ก็เดินทางไกลไปหาหมออีกใช่ไหม?
ไหนจะคลินิกที่เพิ่งจัดเก็บเรียบร้อย กับบ้านดินหลังเล็กที่เธอกำลังรื้อสร้างใหม่อีก ทั้งหมดไม่เสียแรงเปล่าหรือ?
ที่สำคัญที่สุดคือ ไอ่ก่านั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลย
ทั้งวันเอาแต่เกียจคร้านอู้เงิน อาศัยพ่อเป็นรองเลขาธิการพรรคของคอมมูน เที่ยววางอำนาจไปทั่วทั้งสิบลิทั้งแปดตำบล เรื่องรังแกผู้หญิงและข่มเหงคนอื่นก็ทำมาไม่น้อย