ไอ่ก่ายิ้มแฉ่ง เผยฟันเหลืองเต็มปาก น้ำเสียงหยอกเย้าเจือความหื่นกระหาย “แบบนี้จะได้ยังไงล่ะ น้องซู พวกพี่อุตส่าห์เดินทางจากหมู่บ้านซานหยางมาหาเธอโดยเฉพาะ จะรอถึงพรุ่งนี้ได้ยังไง?”
ซูหนัวหานหัวเราะเย็นชา “ถ้าไม่อยากรอถึงพรุ่งนี้ ก็รอความตายเถอะ”
ทั้งสี่คนได้ยินแล้วต่างชะงักไปชั่วขณะ
จากนั้น
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีแผลเป็นบนใบหน้าโกรธจัดเป็นคนแรก เขาชี้หน้าซูหนัวหานแล้วด่ากราด “นังสารเลว แกพูดว่าอะไรนะ?”
“ใช่แล้ว! พวกเรามาหาเธอก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่ไอ่ก่า เธอทำท่าทางแบบนี้หมายความว่ายังไง?”
“ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่เพราะไอ่ก่า พวกเราคงไม่มาหรอก ให้เกียรติแล้วยังไม่รู้จักรับไว้หรือไง?” ชายหนุ่มอีกสองคนพลอยส่งเสียงสนับสนุน น้ำเสียงอวดดีเต็มที่
เมื่อได้ยินทั้งสามคนด่าทอ
ไอ่ก่าก็หัวเราะลั่น “พวกพี่น้องอย่าเพิ่งใจร้อน น้องซูของพวกเราก็เป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ อย่าไปถือสาเธอเลย”
หนุ่มหน้าแผลเป็นแค่นเสียงฮึ “เห็นแก่หน้าพี่ไอ่ก่า ฉันจะไม่เอาเรื่องแกก็ได้ แต่...”
พูดได้ครึ่งประโยค
เขาก็หยุดไป มองซูหนัวหานพร้อมเผยรอยยิ้มหื่นกระหาย พลางถูมือไปมา “เธอต้องมาทำให้พวกพี่สนุกกันก่อน ช่วยดับไฟให้พวกพี่หน่อย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ใช่เลย!”
ไอ่ก่าได้ยินแล้วก็ยกมือตบหนุ่มหน้าแผลเป็นทีหนึ่ง สีหน้าไม่พอใจ “จะรีบร้อนไปไหน? ฉันยังไม่ได้ลงมือเลย! รอฉันสนุกจนพอใจก่อน แล้วค่อยให้พวกแกต่อ!”
“ใช่ ๆ พี่ไอ่ก่าก่อน พี่ไอ่ก่าก่อน” หนุ่มหน้าแผลเป็นรีบเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบ พยักหน้าพร้อมก้มตัวพูด