ฟู่เว่ย์กั๋วได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ “พ่อครับ เรื่องนี้พ่อไม่ต้องกังวลแล้ว ไม่รู้ว่าใครเอาเรื่องตระกูลซูไปแจ้ง ตอนนี้คนในตระกูลซูเหลือแค่ลูกชายคนโตกับลูกชายคนรองเท่านั้นที่ยังอยู่ ที่เหลือถูกส่งไปชนบทกันหมดแล้วครับ”
“หืม? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ฟู่ถิงเสี่ยวได้ยินแล้ว ความโกรธบนใบหน้าก็คลายลงไปมาก
ฟู่เว่ย์กั๋วยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ”
“ดี! สะใจจริง ๆ สะใจชะมัด! สถานะของพวกเราพิเศษขนาดนี้ ไม่นึกว่าจะมีคนช่วยระบายความแค้นแทนพวกเราเสียได้” ฟู่ถิงเสี่ยวเปลี่ยนจากโกรธเป็นยิ้ม
แต่พูดจบ เขาก็มองฟู่เว่ย์กั๋วอย่างสงสัย พลางขมวดคิ้ว “เรื่องของตระกูลซูแห่งเมืองไห่เฉิง แกรู้มากขนาดนั้นได้อย่างไร?”
ฟู่เว่ย์กั๋วหัวเราะเบา ๆ “ไม่ปิดบังพ่อนะครับ พูดไปก็ช่างบังเอิญ พ่อจำได้ไหมครับว่าครั้งก่อนผมเคยเล่าให้ฟัง เรื่องนางสาส์นอบอุ่นคนหนึ่งที่ช่วยแปลแผนการนกเหยี่ยวล่าศัตรูของสายลับให้พวกเรา”
ฟู่ถิงเสี่ยวพยักหน้า “จำได้สิ รางวัลเชิดชูเกียรติจะส่งมาถึงในอีกสองวันนี้แล้ว...”
พูดยังไม่ทันจบ
เขาก็หยุดไป ก่อนจะหันกลับมามองฟู่เว่ย์กั๋วอย่างฉับพลัน “ที่แกพูดถึง คงไม่ใช่เด็กสาวคนนั้นหรอกนะ?”
ฟู่เว่ย์กั๋วยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ ก็คือเด็กสาวคนนั้นแหละ”
“เป็นไปได้อย่างไร? เด็กสาวคนนั้นเติบโตมาในหมู่บ้านบนเขาตั้งแต่เล็กไม่ใช่หรือ? เธอรู้ภาษาเยอรมันได้อย่างไร แถมยังพูดได้ดีขนาดนั้น?” ฟู่ถิงเสี่ยวเต็มไปด้วยความสงสัย
ฟู่เว่ย์กั๋วพยักหน้าแล้วถอนหายใจ “ผมเองก็คิดไม่ตกเหมือนกันครับ ก่อนหน้านี้ตอนเราคิดจะไปสู่ขอ ก็เคยสืบเรื่องเธอแล้ว เห็น ๆ อยู่ว่าเธอเติบโตในชนบท แต่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป ไม่เพียงพูดภาษาเยอรมันได้ ยังรู้วิชาแพทย์ด้วย”