ระบบเงียบงันไปครู่หนึ่ง...
กว่าจะเอ่ยตอบเนิบนาบว่า "จะให้กลับไปเป็นไปไม่ได้ ร่างกายของเจ้าในโลกโน้นถูกฟ้าผ่าจนเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว!"
"หยุดใช้แผนตื้น ๆ มาหลอกข้าได้แล้ว" หานเซียวเดินวนไปมารอบห้องทรุดโทรม ใบหน้าแดงก่ำ "รีบ ๆ พาข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!"
"ข้ารู้ว่าเจ้าของร่างร้อนใจ แต่เจ้าจงสงบสติอารมณ์ก่อน ระบบนี้สามารถช่วยให้เจ้าเดินเหินได้อย่างอิสระในยุคนี้" ระบบค่อย ๆ โน้มน้าว
"ข้าเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ข้ามิใช่ปู เหตุใดต้องเดินขวาง"
ระบบไม่ตอบ ราวกับกำลังรอให้เขาสงบสติอารมณ์
หานเซียวไม่คิดจะสงบ
เขายังคงพร่ำบ่น จาก "การละเมิดสิทธิมนุษยชน" โยงไปถึง "ฝ่าฝืนกฎการข้ามภพ" จาก "แผนการในนิยายออนไลน์มะเขือเทศ" ด่าไปถึง "ยุคสมัยพัง ๆ นี้ไม่มีแม้แต่ไวไฟ" ยิ่งพูดยิ่งเดือด ยิ่งเดือดก็ยิ่งพูด
ในที่สุด ระบบก็ทนไม่ไหว น้ำเสียงแฝงความรำคาญเอ่ยขึ้นว่า "จะเอาไหมบอกมา! ไม่เอาเราก็ไป ยังไงก็อย่าหวังจะได้กลับ"
คำด่าของหานเซียวหยุดชะงักทันที
ในห้วงคิด มีม้าโคลนนับหมื่นตัววิ่งกรูกันผ่านไป
เขาชะงักค้าง สมองปั่นป่วนครุ่นคิด
ใช่แล้ว เมื่อฟังจากความหมายของระบบห่วย ๆ ดูเหมือนเวลานี้ตนคงกลับไปไม่ได้แล้ว
ในยุคสมัยอลหม่านนี้ มีระบบก็ยังดีกว่าไม่มี
หากยั่วโมโหระบบห่วย ๆ จนมันสะบัดก้นจากไปจริง ๆ แล้วจะไปร้องไห้กับใครได้?
ส่วนเรื่องฆ่าตัวตาย?
จะเจ็บปวดเพียงใด! เขาไม่มีความกล้าพอเช่นนั้น
"เอา!" เขารีบเปลี่ยนคำพูด น้ำเสียงพลันอ่อนลงทันควัน "ให้ตายสิ นี่ก็เป็นของของข้า เหตุใดจะไม่เอา? แต่ว่าถ้าเป็นระบบลงโทษสวะ ๆ หรือระบบที่ต้องทำภารกิจอะไรนั่น เจ้าก็รีบๆ ฆ่าข้าซะ ข้าไม่มีทางเป็นหุ่นเชิดของพวกเจ้าหรอก!"
รออยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่เห็นระบบตอบกลับ
นี่ทำให้หานเซียวตกใจไม่น้อย คล้ายสัมผัสได้ถึงสายตาดูแคลนของระบบ
"ติ๊งต่อง—" ในที่สุดระบบก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเกียจคร้านชวนชก "ถึงจะถูกต้อง! ผู้รู้เท่าทันการณ์คือผู้องอาจ"
หานเซียวถอนหายใจยาว กลอกตามองบนอย่างเอือมระอา
ระบบกล่าวเสริมเนิบ ๆ ว่า "ระบบนี้ไม่มีการเรียกร้องสิ่งใดจากเจ้าของร่าง เน้นที่คำว่า 'ตามอำเภอใจ' หากต้องการใช้ชีวิตตามอำเภอใจ ก็ต้องแข็งแกร่งพอ ระบบจะมอบของขวัญต้อนรับหรูหราชุดใหญ่ให้เจ้าของร่าง เพียงพอให้เจ้าของร่างใช้ชีวิตสุขสบายในโลกนี้
อีกทั้ง เมื่อเจ้าของร่างเปลี่ยนแปลงตัวละครหรือเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ ก็จะได้รับรางวัลพิเศษเพิ่มเติมด้วย"
หานเซียวฟังแล้วรู้สึกว่าเช่นนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะยอมรับไม่ได้ ความโกรธจึงค่อย ๆ จางหายไปกว่าครึ่ง
เขารู้สึกเสมอว่าระบบนี้ประหลาด ไม่เรียกร้องอะไรเลย ราวกับพาตนมานี่เพียงเพื่อเร่งยอดขายสิ้นเดือน
และเคราะห์ร้ายที่ตนกลายเป็นตัวถูกลากมาเพิ่มจำนวน
หานเซียวรู้สึกว่าเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที
แต่กระนั้นจะทำอะไรได้ ระบบสารเลวนี่ได้ทำลายศพของตนในโลกเดิมจนไม่เหลือซากแล้ว
เขานั่งลงบนเตียงอีกครั้ง นวดคลึงขมับเบา ๆ พึมพำว่า "ก็ได้ ๆ ในเมื่อมาถึงแล้วก็สงบใจอยู่เสีย ของขวัญล่ะ? เอามาข้าดู"
ระบบไม่พูดอะไรอีก
วินาทีต่อมา หานเซียวรู้สึกเพียงสมองถูกกระแทกอย่างแรงด้วยค้อนไร้รูปร่าง เสียง "อื้อ" ทึบตึ้บ สั่นจนตาพร่ามัว
ในห้วงภวังค์ เหมือนมีบางสิ่งถูกยัดเยียดเข้ามาในส่วนลึกของจิตสำนึกจนวิงเวียน ขมับปวดตุบ ๆ
หลังจากอาการวิงเวียนนั้นผ่านพ้นไป เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ของขวัญต้อนรับมือใหม่ได้แจกจ่ายแล้ว โปรดให้เจ้าของร่างตรวจรับด้วยตนเอง"
หานเซียวนวดขมับ สูดลมหายใจลึก
ในฐานะนักอ่านตัวยง เขาหลับตาลง พลิกจิตสัมผัส—
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนยืนอยู่ในสถานที่ที่คุ้นเคย
ช่างเป็นภาพที่คุ้นตาเหลือเกิน
ทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดสายตา ท้องฟ้าสูงเมฆลอย คลื่นหญ้าซัดสาด รถกระบะสไตล์ห้าวยังคงจอดอยู่ ณ ที่เดิม
เวลานี้ น้ำตาของเขาแทบไหลออกมา พึมพำกับตนเองว่า "ข้ากลับมาแล้วหรือ? เมื่อครู่เป็นเพียงความฝันใช่หรือไม่? หรือว่าระบบสารเลวนี่ทำให้ทะลุมิติสองทางได้ หากทะลุมิติสองทางได้จะสุดยอดเพียงใด!"
"เจ้าของร่างกำลังฝันหวานหรือไร? นี่เป็นเพียงมิติที่ระบบมอบให้"
คำพูดของระบบทำลายจินตนาการของเขาจนแหลกสลาย!
"บัดซบ!"
ด่าจบก็ถามต่อ "เช่นนั้น...มิติแห่งนี้ใหญ่แค่ไหน? มีประโยชน์อะไร? เก็บสิ่งมีชีวิตได้หรือไม่?"
"มิติแห่งนี้ ก็คือผืนหญ้าที่เจ้าเห็นก่อนข้ามภพนั่นแหละ รัศมีหมื่นเมตร สูงพันเมตร ทางตะวันตกของมิติยังมีทะเลสาบกว้างใหญ่ สิ่งของที่มีมาแต่เดิมในมิติ จะคืนสภาพทุกยี่สิบสี่ชั่วโมง เฉพาะสิ่งมีชีวิตที่ไม่ขัดขืนจึงจะถูกนำเข้ามิติได้ และข้าวของภายในมิติจะไม่เน่าเสีย นอกจากนี้ เจ้าสามารถใช้จิตสัมผัส เก็บสิ่งของอิสระภายในระยะห้าเมตรได้ตามใจชอบ"
หานเซียวตาเป็นประกาย
อย่างไรก็ตาม มิตินี้เก็บของได้เพียงในระยะห้าเมตร นับว่าสั้นเกินไปหน่อย
เขาอดไม่ได้ที่จะปล่อยใจวาดฝัน หากระยะไกลกว่านี้ได้ เก็บก้อนหินในมิติกองเป็นภูเขา ไม่ว่าทัพหมื่นทัพพันประดังเข้ามา เพียงสะบัดมือ ก้อนหินนับไม่ถ้วนก็จะร่วงลงมาจากฟ้า... ฉากนั้น คงจะสะใจเพียงใด?
น่าเสียดาย ได้แต่คิดเท่านั้น
เขาก้มลงตักน้ำในทะเลสาบขึ้นมาหนึ่งจอก ยกดื่มทีหนึ่ง อมน้ำครุ่นคิด—ไม่มีรสชาติพิเศษอะไร
ให้ตายสิ นี่ก็คือน้ำธรรมดา ๆ
ไม่เหมือนน้ำพุวิญญาณในระบบของคนอื่น ที่ดื่มแล้วสามารถล้างมวลกระดูก เปลี่ยนเส้นเอ็น เพิ่มพูนพละกำลังได้
หานเซียวส่ายศีรษะ โยนจอกทิ้งไว้ในมิติ ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก
แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง นี่ก็หมายความว่า ข้าวของบนรถกระบะของเขา หากใช้อย่างเหมาะสม ก็จะไม่มีวันหมดสิ้น?
ข้อนี้ไม่เลวทีเดียว!
พูดถึงอุปกรณ์ในรถกระบะของหานเซียว ก็เรียกได้ว่าแน่นขนัด
สิ่งแรกที่ตรวจสอบคือโทรศัพท์สองเครื่องและแท็บเล็ต
เปิดออก ดูแล้ว ไม่ผิดคาด ไร้สัญญาณ ในโทรศัพท์ไม่มีแม้แต่เกมเดี่ยว
ใช้เป็นแค่กล้องถ่ายรูปได้เท่านั้น!
โยนโทรศัพท์เข้าไปในรถ จึงค่อยตรวจดูสิ่งอื่น
ในฐานะมือใหม่ที่ลองล่าสัตว์ครั้งแรก เขาเตรียมพร้อมเต็มที่สำหรับการไปแอฟริกาครั้งนี้ ศึกษาหาข้อมูลสารพัดวิธี
อุปกรณ์ไหนเช่าได้ก็เช่า เช่าไม่ได้หรือไม่คุ้มค่าก็ซื้อมา
ทั้งอุปกรณ์ทำอาหารกลางแจ้ง อาหารเครื่องดื่ม อุปกรณ์ตกปลา เครื่องมือเอาตัวรอดในป่า
ยังมีของจิปาถะอีกมากมาย พลั่วพับได้ จอบสนาม เชือก เทปกาว ไฟแช็ก ไม้ขีดกันน้ำ สเปรย์ไล่แมลง ครีมกันแดด ทิชชู่เปียก ทิชชู่ ชุดเย็บปัก...
ยัดใส่กระบะหลังรถแน่นขนัด—เขากลัวว่าล่าเหยื่อไม่ได้ แถมยังเอาชีวิตไปทิ้งในทุ่งหญ้าแอฟริกาเพราะเตรียมตัวไม่พร้อม
อาวุธปืน เขายังเช่ามาสามกระบอกต่างประโยชน์ใช้สอย
ลูกผู้ชาย ก็ล้วนหลงใหลในอาวุธเปี่ยมเสน่ห์ทางวิศวกรรมนี้ ใครรู้ก็เข้าใจดี
ก่อนออกเดินทาง เขายังทุ่มเงินมหาศาล หาสโมสรยิงปืนมืออาชีพแห่งหนึ่ง ฝึกเข้มข้นเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
ฝีมือปืนแม้เพียงเริ่มต้น ยิงถูกเป้านิ่งระยะใกล้ได้ แต่ก็มีความเข้าใจเบื้องต้นในโครงสร้าง ประสิทธิภาพ และวิธีใช้ของปืนทั้งสามกระบอกนี้
กระบอกหนึ่งคือปืนสั้นโคลต์ M1911 ขนาด .45 ACP แบบคลาสสิก โครงสร้างน่าเชื่อถือ อาวุธชั้นดีสำหรับป้องกันตัวระยะประชิด
กระบอกหนึ่งเป็นปืนลูกซองกึ่งอัตโนมัติ B22 พลังยิงรุนแรง รับมือเหตุฉุกเฉินระยะใกล้หรือเหยื่อฝูงเล็ก
ยังมีอีกกระบอกคือไรเฟิลซุ่มยิง AWP แม่นยำสูง ระยะยิงไกล เตรียมไว้สำหรับล่าเป้าหมายขนาดใหญ่ระยะไกล
ปืนสามกระบอกนี้ ครอบคลุมตั้งแต่การป้องกันระยะใกล้ ยิงสัตว์เล็กกลาง ไปจนถึงแม่นยิงระยะไกล นับว่าครบถ้วน—นี่ก็คืออุปกรณ์ที่เขาเลือกสรรมา หลังจากตะลุยอ่านกระดานสนทนาล่าสัตว์นับไม่ถ้วน ก่อนออกเดินทาง รวบรวมประสบการณ์พรานเก๋าทั้งหลาย
จะยิงถูกเหยื่อจริงจังหรือไม่ว่ากันทีหลัง แต่อุปกรณ์ต้องพร้อมก่อน ด้านขึงขังห้ามแพ้
นี่ก็คือจิตใจร่วมของพรานมือใหม่ทั้งหลาย เช่นเดียวกับนักตกปลามือเปล่าประจำ ที่ออกไปทีไร อุปกรณ์แบกหามราวกับของแบกของพระถัง
เพียงแต่ กระสุนมีไม่มากจริงๆ
ตอนนั้นเขาก็อยากพกเพิ่ม แต่กฎหมายการล่าสัตว์ของประเทศแอฟริกาจำกัดกระสุน ปืนแต่ละกระบอกพกได้เพียง 200 นัด
ผลคือยังไม่ได้ยิงสักนัด ก็ถูกลากมาที่นี่แล้ว
แน่นอน นอกจากปืนแล้ว ยังมีมีดพร้าดามัสกัสอีกหนึ่งเล่ม
เมื่อมีสิ่งเหล่านี้ หานเซียวก็มีทรัพย์สินติดตัวไว้ใช้เอาชีวิตรอดในยุคนี้เสียที