“อ๊าก........”
ทหารจินทั้งสองส่งเสียงร้องโหยหวน เป้ากางเกงถูกแทงจนทะลุ ความเจ็บปวดทำให้พวกเขาหมดสภาพต่อสู้ในพริบตา ยิ่งกลิ้งเกลือกด้วยความทรมานอย่างแสนสาหัส ก็ยิ่งก่อกวนทหารจินที่เหลือ จนแนวทัพเสียกระบวนโดยสิ้นเชิง
กล่าวได้ว่า การมีชีวิตอยู่กลับสร้างประโยชน์ยิ่งกว่าตายเสียอีก!
ทหารจินเจ็ดนาย เหลือเพียงห้านายที่ยังยืนอยู่ได้
จี้เฉินเหลือบมองทหารของตน ทั้งห้าคนยังมีชีวิตอยู่ครบ
หินของเขายังเหลืออีกหลายก้อน
เข้าทางแล้ว
จี้เฉินฉวยโอกาส หยิบหินออกมาเขวี้ยงอีกครั้ง
บุตรชาวฮั่นผู้ดีพวกนั้นก็เจ้าเล่ห์ใช่ย่อย แต่ละคนคงเพิ่งกระโดดออกมาจากกองศพแล้วก็เริ่มใช้เล่ห์กล บัดนี้ต่างล้วงดินกอบใหญ่จากกระเป๋า แล้วสาดใส่หน้าทหารจินทั้งห้าที่กำลังสับสน
แม้ดินจะทำให้ดวงตาของทหารจินพร่ามัวได้ไม่หมดจด แต่ก็รบกวนการตัดสินใจของพวกเขาโดยตรง
จี้เฉินเห็นแล้วถึงกับอึ้งไป
นี่ไม่ใช่คำสั่งของเขาสักหน่อย!
พลทหารชั้นหนึ่งของเขาพวกนี้ฉลาดเกินไปหรือไม่?!
ถึงกับรู้จักใช้กลอุบายเช่นนี้ด้วย?!
“เพื่อท่านแม่ทัพ!”
บุตรชาวฮั่นผู้ดีฉวยโอกาสส่งเสียงตะโกน
พวกเขาชูทวนยาวในมือขึ้นสูง ก่อนแทงพุ่งไปข้างหน้า หลายคนช่วยกันเปิดทาง มีหนึ่งคนลงมือปลิดชีพ แทงเข้าที่ศีรษะของทหารจินซึ่งเสียหลักเพราะโล่หนักหน่วง
กะโหลกแข็งแกร่งไม่อาจต้านทานทวนที่แทงลงมาอย่างแรงได้เลย
ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของจี้เฉิน ทวนแหลมคมเล่มนั้นแทงทะลุศีรษะทหารจินโดยตรง!
เศษกะโหลกสีขาวและสมองสีขาวปะปนกับเลือดแดงฉาน ถูกทวนลากออกมาด้วย
ทหารจินที่เหลือพยายามจัดกระบวนทัพขึ้นใหม่เพื่อตอบโต้
พวกเขาคิดจะยืนหันหลังชนกัน จัดเป็นแนวสามเหลี่ยม เพื่อป้องกันไม่ให้จี้เฉินอ้อมไปลอบโจมตีจากด้านหลังอีก
ทว่า...
ต่อหน้าบุตรชาวฮั่นผู้ดี พวกเขาซึ่งผ่านศึกมานับร้อยกลับดูไร้ประสบการณ์การรบ จนถูกขัดขวางไม่ให้เปลี่ยนกระบวนทัพได้
ขณะเดียวกันจี้เฉินยังคงขว้างหินอย่างไม่ยั้ง เล็งโจมตีจุดอ่อนที่ไร้การป้องกัน
ทั้งที่พวกเขามีกำลังและอาวุธยุทโธปกรณ์เหนือกว่าอีกฝ่าย แต่กลับยากจะสำแดงฝีมือออกมาได้.........
“อ๊าก!”
ทหารจินอีกนายส่งเสียงร้อง เขาถูกจี้เฉินลอบโจมตีที่น่องด้วยก้อนหิน จนกระดูกแตกทันที ความเจ็บแสบร้อนแล่นพล่าน!
ใบหน้าซีดเผือดจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง!
ทหารจินที่เหลือทำได้เพียงมองดูบุตรชาวฮั่นผู้ดีที่ดูราวกับชาวนา ถือทวนยาวปิดทางช่วยเหลือ ปิดทางหนี แล้วแทงทะลุอกของทหารจินที่ถูกโจมตีตรงน่องอย่างแน่วแน่และเด็ดขาด
ทวนเปื้อนเลือดถูกชักออกมา
ราวกับส้อมที่พวกเขาเคยใช้แทงแตงโมในหมู่บ้านมานับครั้งไม่ถ้วน.........
การโจมตีของพวกเขาเรียบง่ายแต่ถึงตาย
หินอีกก้อน
ทวนอีกครั้ง
ทหารจินได้แต่มองดูทวนเปื้อนเลือดแทงทะลุท้องของสหาย แล้วแทงทะลุลำคอของสหาย.........
พวกเขาพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน
ใช้เวลาเพียงสองสามนาทีเท่านั้น
ทั้งเจ็ดคนล้มลงกับพื้นหมดสิ้น
แม้จี้เฉินไม่ต้องออกคำสั่ง บุตรชาวฮั่นผู้ดีเหล่านี้ก็รู้จักซ้ำให้ตาย ตอนเดินผ่านศพทหารจิน พวกเขายังแทงซ้ำลงไปอีกหลายครั้ง
“เอ๊ะ!”
“ทำไมพวกที่มาช่วยถึงอยู่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ล่ะ?!”
จี้เฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ก่อนหน้านี้ยังมีทหารจินคิดจะเข้ามาช่วยอยู่เลย
แต่พอมองอีกที พวกนั้นกลับอยู่ห่างออกไปถึงยี่สิบเมตรแล้ว
“ฆ่า!”
บุตรชาวฮั่นผู้ดีส่งเสียงคำราม ก้าวเข้าหาทหารจินที่อยู่ด้านหลังอีกครั้ง
“มีผีหลอก!!”
“หนีเร็ว!!!”
ทหารจินร้องโวยวายแล้วแตกฮือหนีไปคนละทิศละทาง
“ไม่ได้!”
“เงินของฉัน ค่าประสบการณ์ของฉัน อุปกรณ์ของฉัน!”
เห็นทหารจินกำลังจะหนี จี้เฉินก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งได้หัวมาแค่คนเดียว!
ไม่มีข้อความแจ้งเตือนว่าเลื่อนระดับ เห็นได้ชัดว่าค่าประสบการณ์ยังไม่พอ แล้วในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจะปล่อยให้พวกมอนสเตอร์กระจอกหนีไปได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น เงินที่เขามีเหลืออยู่ก็ไม่มาก ยังต้องอาศัยเงินสนับสนุนโดยสมัครใจจากพวกมอนสเตอร์กระจอกอีก!
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
จี้เฉินเลิกคิดเรื่องวางแผนการรบไปเสียสิ้น ไม่สนแล้วว่าค่าสถานะห่วยแตก จะบุ่มบ่ามไม่ได้ หรือควรรอให้บุตรชาวฮั่นผู้ดีประสานกำลังแล้วค่อยบุกไปพร้อมกัน
เขาคว้ามีดแล้ววิ่งไล่ตามไปคนเดียวพลางส่งเสียงโห่ร้อง
บัดซบ!
ถ้าฉันเก็บหัวไม่ได้ ฉันยอมตายเสียยังดีกว่า!
บุตรชาวฮั่นผู้ดีรีบสะพายโล่ขึ้นหลัง แล้วเริ่มวิ่งตามไปด้วย
“รีบหนีเร็ว!”
“คนพวกนี้ต้องเป็นผีร้ายแน่! เป็นผีร้าย!”
ทหารจินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ทั้งยังวิ่งเร็วขึ้นกว่าเดิม
“เมื่อมาแล้วก็อย่าคิดหนี!”
ขาของจี้เฉินวิ่งเร็วกว่าพวกเขาเสียอีก!
ราวกับนักกีฬาที่ความฝันยังไม่ถูกฝนกระหน่ำทำลาย!
เขาตามทหารจินคนหนึ่งทัน แล้วใช้ท่าฟันพายุสายฟ้า ราวกับผ่าลูกแตงโม น้ำเนื้อกระเซ็นกระจาย
“พี่ชาย!”
ทหารจินคนหนึ่งหันกลับมา ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ตะโกนเสียงดัง แต่ไม่ได้หยุดฝีเท้า
คนข้างหลังมีมากเกินไป
เขาต้านไม่ไหว
“พวกเจ้าถอยไป! อย่ามาแย่งหัวของข้า! พวกเจ้าขึ้นระดับกันหมดแล้ว แต่ข้ายังไม่ได้ขึ้นเลย!”
เห็นบุตรชาวฮั่นผู้ดีวิ่งใกล้เข้ามาทุกที จี้เฉินยังหันกลับไปตะโกน แต่เท้ากับมือก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว
มีดสั้นวูบวาบราวสายฟ้า ตามทันทหารจินที่หันกลับมาตะโกนเรียกพี่ชาย แล้วฟันลงบนคอของอีกฝ่าย ก่อนบิดอย่างแรงให้คมมีดฝังลึกเข้าไปอีกสามส่วน เส้นเลือดใหญ่ปริแตก ทันทีที่ชักมีดออกมา เลือดก็พุ่งสาดใส่จี้เฉินจนกลายเป็นมนุษย์โลหิต
บุตรชาวฮั่นผู้ดีชะงักไปครู่หนึ่ง หลังลังเลอยู่ชั่วขณะ พวกเขาก็ยังคงชะลอฝีเท้าลง
ท่านแม่ทัพทำเช่นนี้
ย่อมมีเหตุผลของท่านแม่ทัพเป็นแน่
บางทีท่านอาจกำลังล่อศัตรูอยู่เพียงลำพัง
พวกเขาคิดเช่นนั้น
“อย่าหนี!”
“เหลือข้าคนเดียวแล้ว!”
“มาสู้กันตัวต่อตัวสิ!”
“พวกเจ้าเป็นทหารเกาหลีหรือไงวะ?”
จี้เฉินพุ่งทะยานราวหมูคลั่ง ทิ้งระยะห่างจากบุตรชาวฮั่นผู้ดีอย่างรวดเร็ว
“อวดดีนัก!”
ทหารจินคนหนึ่งถูกยั่วโมโห
แม้ไม่รู้ว่าเกาหลีคืออะไร แต่ก็รู้สึกว่าเจ้าหมอนั่นด่าหยาบคายยิ่งนัก
เมื่อเห็นบุตรชาวฮั่นผู้ดีกับจี้เฉินทิ้งระยะห่างกันจริง ๆ เขาก็อดไม่ได้ คว้าทวนแล้วหันกลับไปคิดจะฆ่าจี้เฉิน
แต่เขากลัวว่าลองแล้วจะต้องตายจริง ๆ สุดท้ายจึงยังคงวิ่งหนีต่อไป
...............
ภายในบ้านของตระกูลใหญ่หลังหนึ่งซึ่งค่อนข้างโอ่อ่าในหมู่บ้านแห่งนี้ ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสูงเกือบสองเมตรกำลังหัวเราะลามกใส่หญิงสาวงดงามที่ดิ้นรนขัดขืนและกลิ้งเกลือกไปมา ตั้งใจจะหาความสำราญให้เต็มที่
“ร้องสิ! ร้องให้คอแตกไปเลย...”
ทว่าในขณะนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากนอกประตู ราวกับผู้คนพบเห็นผี
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“ทัพตระกูลเยว่บุกมาหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง? ก่อนหน้านี้ท่านผู้ใหญ่เพิ่งบอกว่า จางเซี่ยนแห่งทัพตระกูลเยว่กำลังบุกไคโจวอยู่”
ชายฉกรรจ์มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง รีบรัดสายคาดเอวให้แน่น
หากเป็นทัพตระกูลเยว่บุกมาจริง เขาคงจบเห่แน่
คราวนี้เขาออกมาปล้นชิง คิดว่าเป็นแค่การรังแกคนอ่อนแอ จึงพาทหารออกมาโดยไม่สวมแม้แต่เกราะ!
สวมเกราะแล้วยังไม่แน่ว่าจะสู้ทัพตระกูลเยว่ได้ ยิ่งไม่สวมเกราะจะเหลืออะไร?
“หัวหน้า! ไม่ใช่ทัพตระกูลเยว่ ได้ยินว่ามีผีตนหนึ่งโผล่มาแล้วเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง”
ทหารจินคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานจากด้านนอก
ชายฉกรรจ์ “???”
“หัวหน้า! หนีเร็ว!”
“เหลวไหล!”
หัวหน้าไม่เชื่อ
ถ้ามีผีจริง เขาจะอยู่รอดมาจนถึงบัดนี้ได้หรือ?
ผีสาวที่ถูกเขาข่มขืนจนตายไม่รู้ว่ามีกี่ตนแล้ว!
“หลบคมของมันไปก่อนเถิด หัวหน้า!”
ทหารชั้นผู้น้อยยังคงเกลี้ยกล่อม สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา
“หึ! ข้าต้องหลบคมมันหรือ?”
หัวหน้าดูแคลน เขาตบกล้ามเนื้อแน่นหนากำยำที่มีชั้นไขมันหุ้มอยู่ ซึ่งทั้งแข็งแรงและดูดี
“เจ้าไปเป็นทัพหน้า!”
“หากพ่ายแพ้ ข้าจะตัดหัวเจ้าเป็นคนแรก!”
เขายกทหารชั้นผู้น้อยขึ้นด้วยมือเดียว แล้วเดินออกไปทางประตู