หลินเหวินเย่า ซุกตัวอยู่ในสนามเพลาะที่พังทลาย สูดหายใจหอบใหญ่ๆ ทุกครั้งที่หายใจเข้าไปเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ปืนเล็กยาวฮันหยางของเขาติดค้าง โยนซองกระสุนเปล่าทิ้งลงไปในโคลนอย่างหมดหวัง
“อาจารย์ใหญ่ ระเบิดมือของผม...” เขาหันไปทางผู้กั๊วนายทหารที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล
ผู้กั๊วกำมีดใหญ่ไว้แน่น สายตามุ่งมั่น “เอามาให้ข้า! ข้าจะเป็นคนถือระเบิดวิ่งไปเอง!”
หลินเหวินเย่า รีบคว้าระเบิดมือจากมือเพื่อนร่วมชั้นหลายลูก มัดรวมกันอย่างรวดเร็วด้วยผ้าพันแผลที่ขาดจากแขนเสื้อ
“ไม่ได้ครับอาจารย์ใหญ่! พวกเราต้องช่วยกัน! ท่านสั่งการมาสิครับ!” เสียงของเขาสั่นเครือแต่หนักแน่น
ผู้กั๊วเบิกตากว้าง มองลูกน้องหนุ่มที่แม้ตัวสั่นแต่แววตาเด็ดเดี่ยว ก่อนจะกัดฟันพยักหน้า
“งั้น... ตามแผน! ข้าจะเป็นเหยื่อล่อ พาพวกมันไปทางอื่น! พวกนาย... รอจังหวะ! ระเบิดรวมชุดนี้ ต้องใส่ให้เข้าเป้า!”
หลินเหวินเย่า พยักหน้ารับ เขารู้ว่านี่คือภารกิจสุดท้าย…
เสียงเครื่องยนต์คำรามเข้ามาใกล้ทุกที ฝุ่นคลุ้งไปทั่ว
“มาแล้ว! เตรียมตัว!” เสียงผู้กั๊วดังขึ้น
ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังพวกเขา…
“เหวินเย่า! ข้าอยู่นี่!”
หลินเหวินเย่า หันขวับ… เขาเห็นรถถังคันหนึ่งพุ่งฝ่าสมรภูมิเข้ามา รถถังสีเขียวเข้ม รูปร่างปราดเปรียว แตกต่างจากรถถังญี่ปุ่นที่เห็นทั่วไป… มันคือ…
“T-34!” หลินเหวินเย่า อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว