“น้องชาย พี่โคตรจะยอมเลย แกทำได้สวยมากจริง ๆ!”
หัวหน้าสถานีหวังลูบคลำแฟ้มเอกสารอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังลูบคลำของล้ำค่าที่สุดในโลก
“พูดตามตรงนะ ทางฝ่ายรัฐบาลตอนนี้กำลังหวังให้สันนิบาตชาติออกมาไกล่เกลี่ยอยู่ เอกสารฉบับนี้ของแก มีส่วนสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อการปรับปรุงภาพลักษณ์ในสายตานานาชาติ และการดึงมหาอำนาจตะวันตกให้เข้ามาแทรกแซง”
หัวหน้าสถานีหวังกำลังคิดคำนวณผลประโยชน์ในใจอยู่ตลอดเวลา
ถ้าเอาหลักฐานชิ้นนี้ส่งขึ้นไป นายใหญ่ไดจะต้องได้ความดีความชอบเป็นอันดับหนึ่งต่อหน้าท่านนั้นที่จินหลิงแน่นอน
แล้วเขาหวังผู้เป็นคนกลางคนแรก ควรจะได้เลื่อนขั้นบ้างแล้วใช่ไหม?
ตอนนั้น เรื่องตงเจี่ยวหมินซ่างจะกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย
ขอแค่ส่งของชิ้นนี้ขึ้นไปได้ ไม่ว่าจะก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน ท่านที่จินหลิงก็ต้องช่วยลู่ฉือรับมือไว้ให้ได้
ลู่ฉือนั่งอยู่บนเก้าอี้ ยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าใบชาอย่างช้า ๆ ยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร
หัวหน้าสถานีหวังก็เป็นคนหลักแหลม พอเห็นท่าทีของลู่ฉือที่นิ่งสงบราวนั่งอยู่บนเรือที่มั่นคง ก็รู้ได้ทันทีว่าถึงเวลาเจรจา “ค่าตอบแทน” แล้ว
เขากระแอมเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้
“น้องชาย ถึงนามเรียกขานกองพลน้อยอิสระของแกเพิ่งจะอนุมัติลงมาได้ไม่นาน แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้รัฐบาลกำลังขยายกองทัพและปรับปรุงหน่วยรบอยู่ ถ้าแกยอมมอบเอกสารชุดนี้ให้ฉัน ฉันจะพยายามคิดหาทาง ฝากนายใหญ่ไดช่วยแกขอ ‘กองพลใหม่’ สักนามเรียกขานมาครอง”
ลู่ฉือยังคงจิบชาไปเรื่อย ๆ ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
หัวหน้าสถานีหวังรู้สึกใจสั่นวูบ ด่าในใจ: ไอ้หนูนี่ปากกว้างเกินไปแล้วหรือไง? แค่นามเรียกขานระดับกองพลยังไม่พอใจอีกหรือ?
“หนึ่งแสนเหรียญเงิน!”
หัวหน้าสถานีหวังกัดฟัน ยื่นนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “นี่คือวงเงินสูงสุดที่ฉันขอได้เป็นการส่วนตัวแล้ว อีกอย่าง ฉันจะพยายามช่วยกองพลน้อยอิสระที่ 29 ของแก ขอเบี้ยเลี้ยงเพิ่มอีกสองเดือน จ่ายเป็นเหรียญเงินเต็มจำนวน”
ลู่ฉือวางถ้วยชาลง ยิ้มบาง ๆ
“แค่นี้เหรอ? แล้วมีอะไรอีกไหม?”