นายร้อยเอกคินดะอิจิวางกล้องส่องทางไกล ถึงกับตะลึงไปหมด
"นี่... นี่มันเกราะอะไรกัน?!"
เมื่อกี้การยิงพร้อมกันรอบนั้น กระสุนเจาะเกราะอย่างน้อยสามนัดยิงโดนด้านหน้าของฝ่ายตรงข้ามโดยตรง
ไม่เพียงแต่เจาะไม่เข้า แถมยังทำให้มันหยุดชะงักแม้แต่นิดเดียวไม่ได้อีก?
เจ้านี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน?
หรือว่าเกราะด้านหน้าของรถถังศัตรูจะเอาหนักทั้งหมดไปรวมไว้ที่แผ่นเกราะด้านหน้ากัน?
ถ้าจะต้านทานการยิงตรงของปากกระบอกปืนสั้น 57 มิลลิเมตรได้ ความหนาของเกราะด้านหน้าต้องมีอย่างน้อย 50 มิลลิเมตรขึ้นไปแน่ๆ!
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง รถถังคันนี้จะหนักขนาดไหนกัน?
ยี่สิบตัน? สามสิบตัน?
ด้วยความสามารถทางอุตสาหกรรมที่อ่อนแอของพวกญี่ปุ่น คินดะอิจิไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า น้ำหนักที่เกินจริงขนาดนี้ เครื่องยนต์แบบไหนจะขับเคลื่อนไหว
มันจะเป็นไปได้ยังไงที่มันวิ่งได้ แล้วยังวิ่งด้วยความเร็วแบบเมื่อกี้อีก?!
คินดะอิจิรู้สึกว่าสามัญสำนึกของตัวเองถูกเอาลงไปถูกับพื้นอย่างรุนแรง
วินาทีถัดมา ดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วของเขา
ที่ด้านหลังของ T-34 คันนั้น บนเส้นขอบฟ้า ควันปืนถูกชนจนแตกออกอีกครั้ง
มีรถถังสีเขียวรูปร่างเดียวกันอีกสามคัน เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม ด้วยความเร็วสูงที่ทำให้คินดะอิจิสิ้นหวัง เครื่องยนต์คำรามทะลวงเข้ามาในสนามรบ
รางตีนตะขาบอันกว้างใหญ่ของพวกมันบดอัดลงบนพื้นโคลนเป็นร่องลึก เสียงคำรามของเครื่องยนต์กลบแม้กระทั่งเสียงปืนใหญ่ที่ดังสนั่น
"เร็วขนาดนี้เลย?!"
คินดะอิจิอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว
แบกเกราะที่หนาเช่นนั้นไว้ แล้วยังวิ่งด้วยความเร็วที่แม้แต่รถหุ้มเกราะเบาแบบเก้าสี่ยังไล่ไม่ทันอีกเหรอ!?
-----
"01 เรียกทุกคัน พวกแกมาได้ยังไงถึงเพิ่งถึงเนี่ย กินข้าวฟ่างอยู่ข้างหลังเหรอ?"
ผู้บังคับรถ T-34 คัน 01 กำลังนั่งอยู่ในป้อมปืน หมุนกล้องส่องทางไกลของผู้บังคับรถอย่างสบายอารมณ์
"พวกญี่ปุ่นตัวเล็กพวกนี้ยิงถล่มข้าอยู่นานแล้ว สีบนเกราะแทบจะลอกออกไปหลายแผ่นแล้ว"
ในหูฟังมีเสียงตอบกลับที่แฝงรอยยิ้มดังมาเร็วมาก