"อย่าให้หมดสักคน ไวก้เก็บเอาไว้สอบปากคำบ้าง"
เหยียบลงบนเศษไม้และเศษแก้วที่เกลื่อนพื้น ลู่ฉือเดินเข้ามาในห้องโถง พร้อมสั่งการเสียงดัง
จากนั้นเขาก็สั่งให้คนช่วยกันผลักถังเหล็กเหล่านั้นล้ม แล้วราดน้ำดับไฟ พร้อมเก็บเอกสารที่ยังเผาไม่หมดข้างในเอาไว้
ทหารหลายนายรีบพุ่งเข้าไป เตะถังเหล็กใหญ่ที่ยังคุกรุ่นอยู่ให้ล้ม คนข้างๆ ยกถังดับเพลิงราดน้ำเข้าใส่
เสียง "ฟู่" ดังขึ้น ควันหนาพวยพุ่ง ไฟก็ดับลง
เอกสารส่วนใหญ่ขอบไหม้ไปบ้าง แต่เนื้อหาหลักยังครบถ้วนดี
"ค้นให้ทั่ว ตู้นิรภัย ลิ้นชัก ชั้นหนังสือ ทุกอย่างที่มีตัวอักษร กระดาษแผ่นเดียวก็อย่าให้รอด"
เหล่าทหารเริ่มควานหาทุกซอกทุกมุมในแต่ละห้อง
ไม่นาน ของที่ยึดมาได้ก็ถูกรวบรวมไว้ตรงหน้าลู่ฉือ
สิ่งที่ได้มามากมายเกินกว่าที่คาดคิดไว้มาก
เอกสารภาษาญี่ปุ่นจำนวนมากที่ตีตราว่า "ลับสุดยอด" สมุดรหัสสองสามเล่ม วิทยุกำลังส่งสัญญาณขนาดใหญ่เครื่องหนึ่ง ซึ่งแม้ตัวเครื่องจะบุบเพราะถูกทุบไปหลายที แต่หลอดสุญญากาศแกนกลางยังอยู่ในสภาพดี
และ...
หวังซื่ออี้ จากตู้นิรภัยที่ถูกงัดแงะออกมา ได้อุ้มห่อสมุดเล่มหนาที่มีปกแข็งสีดำออกมาห่อหนึ่ง
บนปกเขียนด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามว่า:
"สมุดรายชื่อผู้ร่วมมือในภาคเหนือ"
ลู่ฉือรับมาพลิกเปิดหน้าแรก
รายชื่อ อาชีพ ที่อยู่ และช่องทางติดต่อลับแน่นขนัด
ข้างในไม่เพียงมีพ่อค้าและคหบดีมีหน้ามีตาในเมืองเป่ยผิงเท่านั้น แต่ยังมีชื่อนายทหารชั้นกลางของกองทัพที่ 29 และข้าราชการในคณะกรรมการบริหารการเมืองด้วย
แน่นอนว่าชื่อของจางฉางซุ่นที่ถูกกำจัดไปแล้วก็อยู่ข้างในนั้นด้วย
เขากวาดสายตามองสองสามรอบ แล้วหัวเราะเย็นชา: "ดีนัก พวกคุณทุกคนต่างก็เป็นพวกทรยศชาติที่ได้รับการรับรองจากพวกญี่ปุ่นแล้วทั้งนั้น"