เป็นที่น่าประหลาดใจสำหรับนาคาจิมะ แม่ทัพหนุ่มแห่งต้าเซี่ยผู้นั้นหลังจากฟังคำแปลแล้ว สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขาไม่ได้อาละวาดด้วยความโกรธ และไม่ได้ชักปืนออกมาข่มขู่
เขาไม่ได้พูดจาไร้สาระแม้แต่คำเดียว แค่หันข้างไปโบกมือให้คนข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจ
ทหารช่างสองสามนายวิ่งเข้ามา
ในมือแต่ละคนถือกระป๋องเหล็กขนาดเท่ากำปั้น
พื้นผิวกระป๋องเหล็กเต็มไปด้วยสนิม ดูแล้วไม่ต่างอะไรกับกระป๋องเนื้อกระป๋องคุณภาพต่ำที่ขายตามร้านขายของชำ
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ปลายปากกระป๋องมีสายชนวนสีขาวสั้น ๆ ยื่นออกมา
ผู้จัดการนาคาจิมะขมวดคิ้ว
นี่มันอะไร? ระเบิด?
จะใช้กระป๋องเล็ก ๆ แบบนี้ไประเบิดประตูห้องนิรภัยเหล็กหล่อหนาที่จักรวรรดิสั่งทำพิเศษ?
เขาเกือบขำออกมาดัง ๆ
พวกจีนพวกนี้ไม่รู้แม้แต่ฟิสิกส์พื้นฐานที่สุดงั้นหรือ?
ทหารช่างเดินไปถึงหน้าประตูห้องนิรภัยแล้วย่อตัวลง ติดกระป๋องเหล็กสองใบไว้ที่ด้านบนและด้านล่างของบานพับเหล็กกล้าของประตูใหญ่
จากนั้น ทหารช่างคนหนึ่งก็จุดไม้ขีดไฟแล้วจุดสายชนวนสีขาวนั้น
ผู้จัดการนาคาจิมะถูกทหารสองนายจับแขนยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
เขารอดูด้วยท่าทีแบบคนดูมุกตลก รอคอยให้พวกคนต้าเซี่ยที่โง่เขลาเหล่านี้เอาหน้าชนกำแพงกับประตูห้องนิรภัยของเขาด้วยกระป๋องบัดซบสองสามใบ
สายชนวนลุกไหม้ไปไม่กี่วินาที
จากนั้น โลกทั้งใบก็สว่างวาบขึ้นมาทันใด
สีหน้าเยาะหยันบนใบหน้านาคาจิมะหายไปในพริบตา