ล่ามหนุ่มในชุดสูทที่ยืนอยู่ข้างๆ เหงื่อแตกพลั่กพล่านรีบแปลถ้อยคำออกไป
ลู่ฉือได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
“เป็นกลาง?”
ลู่ฉือหัวเราะเย็นเยียบ ก้าวยาวๆ ไปที่แถวหน้าสุด สายตาคมกริบจ้องไปที่ไอ้จอห์นคนนั้น
“คุณอันโทนีใช่ไหม? คุณมาพูดเรื่องเป็นกลางกับผมงั้นเหรอ?”
“ไม่กี่ชั่วโมงก่อน มีทหารญี่ปุ่นติดอาวุธครบมือกว่าสามร้อยนาย เดินออกจากเขตเป็นกลางที่พวกคุณเรียกกันอย่างองอาจ แล้วบุกโจมตีกองกำลังป้องกันต้าเซี่ยในเมืองเป่ยผิงอย่างกะทันหัน พวกเขายังพกระเบิดและปืนกลมือมาเป็นจำนวนมาก”
“ตามธรรมเนียมสงครามสากล เมื่อฝ่ายใดใช้เขตเป็นกลางเป็นฐานปฏิบัติการโจมตี เขตนั้นก็จะสูญเสียสถานะเป็นกลางทันที”
ล่ามแปลคำพูดของลู่ฉืออย่างรวดเร็ว ใบหน้าของอันโทนีเริ่มแย่ลงทันที
“นั่นเป็นการกระทำเพียงฝ่ายเดียวของญี่ปุ่น จักรวรรดิอังกฤษของเราไม่ทราบเรื่องนี้...” อันโทนียังพยายามแก้ตัว
ลู่ฉือไม่อยากฟังเขาพูดไร้สาระ ยกมือขวาขึ้นชูสามนิ้ว
“ผมไม่มีเวลามาฟังแกแก้ตัว ตอนนี้ ผมนับสาม แกยอมหลบไปเสียโดยดี ผมเข้าไปจัดการไอ้พวกญี่ปุ่นที่เหลืออยู่ในนั้นให้เรียบร้อย ทุกคนจะได้อยู่กันอย่างสงบ ผมรับรองว่าจะไม่แตะต้องสถานทูตประเทศอื่นแม้แต่เสี้ยวเดียว”
“ถ้าครบสามแล้วแกยังไม่หลบ ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ ตอนนั้นเมื่อเริ่มบุกโจมตี มันจะไม่ใช่แค่เรื่องระหว่างคนต้าเซี่ยกับญี่ปุ่นอีกต่อไป กระสุนมันไม่รู้จักหน้าใคร”