ทากากิ โยชิโตะหมุนตัวกลับมา หันหน้าเข้าหาแบบจำลองภูมิประเทศ
ไม้ชี้ชี้ไปยังพื้นที่โล่งกว้างนอกประตูก่วงอันเหมินเป็นจุดแรก
“ท่านอิโต้ กองกำลังหลักของกองร้อยที่ 77 ของท่านจะตั้งทัพอยู่ตรงนี้ รถถังและปืนใหญ่ที่จัดสรรให้ทั้งหมด เอาไปวางไว้แนวหน้าเลย ทำท่าทำทางเหมือนเราจะบุกเข้าโจมตีเมื่อไหร่ก็ได้”
“แต่…”
“ยังไม่ต้องโจมตี”
อิโต้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ส่งคนถือธงขาวไปใต้ประตูเมืองเพื่อตะโกนเจรจาก่อน
เนื้อหาประมาณนี้: ขอเพียงกองทัพที่ 29 และกองพลน้อยอิสระที่ 29 ยอมส่งมอบการป้องกันประตูก่วงอันเหมินอย่างสันติ กองทัพจักรวรรดิรับประกันว่าจะไม่ยิงปืนสักนัดเดียวใส่เป่ยผิง เมืองหลวงเก่าแก่นับพันปีนี้
ทหารที่ป้องกันอยู่ในเมืองสามารถถืออาวุธเบาอพยพออกจากประตูเมืองทางใต้หลายประตูได้อย่างสันติ กองทัพจักรวรรดิจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา: “ท่านผู้บัญชาการกองพลน้อย ท่านคิดว่าพวกจีนจะเชื่อหรือ”
ทากากิ โยชิโตะยิ้มเล็กน้อย
“คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อหรอก แต่บางคนในระดับสูงของกองทัพที่ 29 อยากเจรจากับเรามาตลอด พวกคุณดูการแสดงของพวกเขาในช่วงไม่กี่วันนี้ก็รู้
เผื่อว่า… ผมหมายถึงเผื่อว่านะ มีคนเชื่อคำพูดพวกนั้นจริง ๆ แล้วเปิดประตูเมืองให้เรา เราก็จะได้เป่ยผิงมาโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว”
“ถ้าพวกเขาออกมาจากเมืองจริง ๆ ล่ะ จะปล่อยพวกเขาไปแบบนั้นเลยหรือ” อิโต้ถาม
“กองร้อยทหารม้าที่ 28 จะไปซุ่มอยู่ข้างถนนนอกเมืองตอนนั้น พอทัพพวกจีนออกจากเมือง ทหารม้าบวกกับรถหุ้มเกราะจะโอบจากสองปีก ส่วนหน่วยของท่านก็หันกลับไปโจมตี ตอนนั้นจะไม่ปล่อยให้รอดไปสักคน”
อิโต้พยักหน้า รอยยิ้มโหดร้ายผุดขึ้นบนใบหน้า