"คุณว่าอะไรนะ? จู่โจม?"
ผู้บัญชาการกองพลน้อยที่ 40 ยามาชิตะ โทโมยูกิ หันไปมองนายทหารฝ่ายเสนาธิการสื่อสารที่เหงื่อท่วมตัว
"ครับ ท่าน กองร้อยที่ 79 หนึ่งกองพันที่โจมตีแนวหน้ากลางด้านใต้ของหนานย่วน ถูกกองกำลังทหารไม่ทราบสังกัดโจมตีจากทางด้านหลัง"
"ข้าศึกมีกำลังยิงหนักมาก และระดมรถถังหนักรุ่นใหม่ที่ไม่ทราบรุ่นออกมา"
นายทหารฝ่ายเสนาธิการสื่อสารกลืนน้ำลาย แล้วรายงานต่อ
"กองพันหนึ่งของกองร้อยปืนใหญ่สนามที่ 28 ที่ได้รับมอบหมายให้สนับสนุนพวกเขา ถูกโจมตีด้วยกำลังยิงหนักหน่วงของข้าศึก ได้รับความเสียหายอย่างย่อยยับ"
"กองร้อยหนึ่งภายใต้กองพันรถถังที่สี่ ปะทะกับรถถังของข้าศึก เกือบทั้งกองร้อยแตกสลาย"
สายตาของยามาชิตะมองไปที่แผนที่ปฏิบัติการทันที
หน่วยที่เสียหายทั้งหมดนี้ ถูกประจำการอยู่ทางด้านใต้ของหนานย่วนทั้งหมด
ตามข่าวกรอง พื้นที่ตรงนั้นป้องกันโดยกลุ่มนักเรียนทหารจีนที่เพิ่งเข้ากองทัพมาไม่กี่เดือน
เขาคิดว่าการยึดที่นั่นเป็นเรื่องชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์
ไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์ใหญ่โตขนาดนี้ จนต้องสูญเสียรถถังและปืนใหญ่หนักอันมีค่าด้วยซ้ำ
สถานการณ์พลิกผันอย่างฉับพลัน
ข้าศึกเป็นใคร มาจากไหนกันแน่
กองทัพกลางจากเป่าติ้งหรือ ไม่ถูกต้อง เวลาไม่ทันแน่นอน
กำลังหลักของกองทัพที่ 29 งั้นหรือ ซ่งเจ๋อหยวนไม่มีฝีมือขนาดนั้น
เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น
ในหัวของยามาชิตะผุดชื่อที่ผู้บัญชาการคัทสึกิย้ำเตือนหลายครั้ง
กองพลน้อยอิสระที่ 29 ลู่ฉือ
ยามาชิตะคิดอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วมือลากเส้นบนแผนที่
"ลู่ฉือคนนี้ คราวนี้บุกหนานย่วนด้านใต้ ต้องมารับหน่วยจีนที่ถูกปิดล้อมอยู่ที่นั่นแน่นอน"
"หลังจากฝ่าวงล้อมรอบนอกสำเร็จ เขาต้องพาพวกทหารที่เหลืออยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อฝ่าไป พยายามกลับไปยังฐานที่มั่นของเขาที่ก่วงอันเหมิน"
จะสกัดกั้นกองกำลังข้าศึกที่มีกำลังยิงแข็งแกร่งและมีรถถังรุ่นใหม่อย่างไร