เป่ยผิง 1937: จากโรงพัก สู่กองทัพหลักล้าน

ตอนที่ 97 ปืนใหญ่ต่อสู้รถถัง 37 มม.: ให้ผมยิง T-34 เหรอ? จริงดิ?

7 นาที· 1.5K คำ

หมู่บ้านหลิวจวี้จวง หมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างจากประตูแดงใหญ่ไปทางตะวันออกไม่กี่ลี้

ที่นี่เป็นทางสามแพร่งสำคัญ ถนนใหญ่ทางเหนือมุ่งตรงสู่เมืองเป่ยผิง

ภูมิประเทศรอบนอกหมู่บ้านราบเรียบ ทางตะวันตกมีป่าต้นหลิวหนาทึบ

พันตรีมัตสึไฮระ จากกองพลผสมที่หนึ่งกองทัพกวันตง กำลังบัญชาการกองพันทหารราบภายใต้สังกัดตั้งรับอยู่ที่นี่อย่างเต็มที่

กองร้อยทหารราบสามกองร้อยของกองพันขุดสนามเพลาะรูปสามเหลี่ยมมาตรฐานที่ปากหมู่บ้านและสองข้างถนน เป็นมุมเสริมกัน

กองร้อยปืนใหญ่ภูเขาตั้งอยู่ภายในหมู่บ้าน ปืนใหญ่ทหารราบแบบ 92 หลายกระบอกยื่นปากกระบอกออกมาจากรอยร้าวของกำแพงที่รื้อทิ้ง

พันตรีมัตสึไฮระยืนอยู่บนเนินดินนอกหมู่บ้านซึ่งมีทัศนวิสัยดีเยี่ยม ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองดูความเคลื่อนไหวบนถนนทางใต้

ในหญ้ารกรุงรังสูงครึ่งคนรอบเนินดินนี้ เขารวมพลปืนใหญ่ยิงเร็วแบบ 94 ขนาด 37 มม. ไว้ถึงหกกระบอก ซึ่งเป็นของเลียนแบบปืนใหญ่ต่อสู้รถถัง KWK36 ขนาด 37 มม. ของฮันส์ เป็นอาวุธต่อต้านรถถังที่พวกญี่ปุ่นพึ่งพามากที่สุดในขณะนี้

ส่วนในป่าต้นหลิวอันเขียวชอุ่มทางตะวันตก รถหุ้มเกราะเบาแบบ 94 จำนวนหกคันซึ่งติดปืนใหญ่ขนาด 37 มม. เช่นกัน ถูกพรางด้วยกิ่งไม้ จอดรอคำสั่งโดยดับเครื่อง

พันตรีผู้อาศัยตระกูลมัตสึไฮระแห่งเอจิเซ็นวางกล้องส่องทางไกลลง รับถ้วยสาเกที่เพิ่งรินจากนายทหารฝ่ายเสนาธิการข้างกาย ยกมือชี้ไปที่ถนนลูกรังเบื้องล่าง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"ดูภูมิประเทศนี้สิ สมบูรณ์แบบเพียงใด ราวกับทุ่งล่าสัตว์ที่เทพอะมะเทราสึประทานแก่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป