เป่ยผิง 1937: จากโรงพัก สู่กองทัพหลักล้าน

ตอนที่ 94 ไปคุยกับโชคชะตาของฉันเองเถอะ

7 นาที· 1.6K คำ

ในขณะเดียวกัน

ลู่ฉือยืนอยู่บนรถหุ้มเกราะครึ่งสายพาน Sd.Kfz. 251 คันหนึ่ง ปลดถุงมือออกแล้วโยนลงบนแผงหน้าปัด

ไม่นานก่อนหน้านี้ เขาให้ที-34 กับกองร้อยทหารยานเกราะครึ่งกองไปช่วยที่กองทหารนักเรียนก่อน แล้วตัวเองก็พากองร้อยที่สองที่เหลือซึ่งเป็นพลเด่น ๆ บวกกับขบวนรถหุ้มเกราะล้อยาง เคลื่อนเงียบ ๆ ไปจนถึงด้านหลังของพวกญี่ปุ่น

ที่นี่คือด้านหลังของกรมที่ 80 ที่พวกญี่ปุ่นใช้บุกหนานย่วน ไกลออกไปคือแนวยิงปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่น

"ทุกหน่วยฟังให้ดี"

ลู่ฉือยกวิทยุสื่อสารขึ้นพูดประโยคเด็ดของหลี่อวิ๋นหลงออกมา

"บุก ไปแหย่ตูดพวกญี่ปุ่นไอ้พวกเวรนั่นเลย"

จากนั้น เสือจู่โจมและคัตยุชาก็เปิดฉากยิง

กระสุนปืนใหญ่พิเศษหนัก 380 มิลลิเมตรนัดแรกตกลงไปใกล้แนวยิงปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่น

ท่ามกลางเสียงระเบิดที่กึกก้องจนหูแทบแตก พื้นดินสั่นไหวราวกับระลอกคลื่น

ปืนใหญ่สนามขนาด 75 มิลลิเมตรซึ่งหนักกว่าหนึ่งตันหลายกระบอกพร้อมกับพลปืนโดยรอบถูกแรงระเบิดซัดปลิวขึ้นฟ้าราวกับของเล่น กลางอากาศถูกคลื่นกระแทกอันบ้าคลั่งบิดจนกลายเป็นเกลียว

ตามติดมาด้วยจรวดขนาด 132 มิลลิเมตรอีกหลายสิบนัดที่พุ่งทะยานพร้อมหางเปลวไฟ หวีดร้องถาโถมลงมา ราคลุมแนวรบด้วยทะเลเพลิงมรณะ

การระเบิดมาถึงเร็วเกินไป

เมื่อครู่ยังยิงถล่มใส่หนานย่วนอยู่ พอวินาทีนี้พลปืนญี่ปุ่นก็ถูกระเบิดจนหัวหมุน กลิ้งเกลือกไปมาอยู่กับพื้น

"บุก!"

ลู่ฉือสั่งการเสียงหนึ่ง

รถหุ้มเกราะครึ่งสายพานและรถหุ้มเกราะล้อยางที่ซ่อนอยู่หลังเนินดินเคลื่อนพลออกพร้อมกัน เรียงขบวนเป็นรูปโจมตี พุ่งเข้าหาแนวรบของญี่ปุ่นที่แตกตื่นไม่เป็นระเบียบ

การป้องกันรอบนอกของแนวยิงปืนใหญ่ญี่ปุ่นนั้นจริง ๆ แล้วแน่นหนาพอสมควร

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป