เลือดร้อน? หุนหันพลันแล่น? หัวดื้อ?
เสิ่นจ้งหรูบอกไม่ถูก
แต่ก็เพราะบอกไม่ถูกนี่แหละ เขากลับยิ่งสนใจลู่ฉือคนนี้ขึ้นมาใหญ่
เพราะในเมืองเป่ยผิงตอนนี้ คนแบบนี้หายากเหลือเกิน
ทุกคนแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด เห็นพวกญี่ปุ่นทำโหดก็ทำเป็นไม่เห็น
กองทัพที่ยี่สิบเก้าไม่กล้าขยับ ผู้ใหญ่ชั้นสูงยังต้องยิ้มประจบประแจงกินข้าวด้วยกันกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของญี่ปุ่นทุกวัน
ตำรวจไม่กล้าจัดการ เจอหน้าญี่ปุ่นแทบอยากเรียกปู่
พ่อค้าไม่กล้าพูด ใครๆ ก็กลัวภัยจะมาถึงตัว
แม้แต่ตัวเขาเสิ่นจ้งหรูเอง เวลาเจอคนของหน่วยงานจารชนญี่ปุ่นก็ต้องยิ้มเอาใจ
ในใจด่าแม่ แต่บนหน้ายังต้องยกแก้วด้วยรอยยิ้ม
มีเพียงลู่ฉือคนนี้ ที่กล้ายิงหัวพวกญี่ปุ่นต่อหน้าธารกำนัล
ลูกสาวบอกว่า หลังจากที่ยิงนัดนั้นไป ชาวบ้านทั้งถนนต่างฮึกเหิมเป็นอย่างมาก
เขาแอบคิดคำนวณอยู่ในใจ
ตัวเองกับหัวหน้าสถานีหวังแห่งสถานีเป่ยผิงของกองกิจการพิเศษติดต่อกันมาตลอด
เมื่อหลายวันก่อน หัวหน้าสถานีหวังเปิดเผยเรื่องหนึ่งเป็นการส่วนตัว
ไม่นานมานี้ กองกิจการพิเศษดักจับข้อมูลได้ชิ้นหนึ่งว่า กองคาราวานขนของเถื่อนติดอาวุธของญี่ปุ่นขบวนหนึ่ง จะลำเลียงเสบียงจากทางจินเหมินมาส่งนอกเมืองเป่ยผิงทุกๆ สิบวันครึ่งเดือน
ของพวกนั้นมีทั้งอาวุธกระสุน อุปกรณ์สื่อสาร และเงินสดจำนวนมหาศาล เป็นเงินทุนที่ญี่ปุ่นใช้ติดอาวุธให้หน่วยรักษาความปลอดภัยและซื้อตัวพวกทรยศชาติ
หัวหน้าสถานีหวังหมายตาจะจัดการเส้นทางนี้มานาน แต่คนในมือไม่พอ