ในสนามเพลาะ หลิวเป่ากุ้ยจ้องไปที่ลูกไฟขนาดมหึมาที่พุ่งขึ้นจากระยะหลายร้อยเมตร
เสียงหวีดหวิวความเร็วสูงเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เสียงปืนภูเขาหรือปืนสนามธรรมดาที่จะยิงออกมาได้แน่นอน
มันคือแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไร้เหตุผล ราวกับมีพลังงานจลน์พุ่งตรงใส่หน้าคุณ
"ยิง ยิงโดนแล้ว!"
เสี่ยวชีข้างๆ ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดออกจากสนามเพลาะ
ยังไม่ทันที่คนในสนามเพลาะจะตั้งสติได้ เสียงหวีดหวิวที่คร่าชีวิตก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ฟิ้ว——ตูม!"
เสียงระเบิดกึกก้องไปทั้งแผ่นดินอีกครั้ง
ครั้งนี้ หลิวเป่ากุ้ยเห็นชัดเจน
รถถังเต่าเหล็กคันเล็กของพวกญี่ปุ่นที่ตามหลังคันแรกมา กำลังจะเลี้ยวหลบ
แค่ด้านข้างตัวถังโผล่ออกมา ก็โดนกระสุนเจาะเกราะลำกล้องใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนยิงเข้าอย่างจัง
หัวกระสุนนั้นด้วยพลังงานจลน์ที่ทำลายล้างทุกสิ่ง เจาะทะลุเกราะด้านนี้เข้าไป และทะลุออกมาอีกด้านหนึ่ง
จากนั้นก็พุ่งฝังลงไปในดินห่างจากด้านหลังรถถังไม่กี่เมตร "ตูม!" ระเบิดเป็นหลุมขนาดใหญ่
ยิงนัดเดียว ทะลุสองชั้น
ภายในตัวถังรถถังเต่าเหล็กที่ถูกเจาะทะลุ ระเบิดเป็นละอองเลือดและควันหนาทึบ เครื่องยนต์ดับทันที รถถังจมอยู่กับที่กลายเป็นโลงเหล็ก
ไม่นาน รถถังเต่าเหล็กไม่กี่คันที่เมื่อกี้ยังอวดอ้างความเก่งกาจ กดดันให้ทหารกองพลที่ 37 เงยหน้าไม่ขึ้น ต่างถูกปืนใหญ่ 88 มิลลิเมตรที่ซ่อนอยู่ในที่มืดไล่ยิงทีละคัน
บางคันระเบิดเป็นชิ้นส่วนทันที บางคันถูกยิงทะลุแล้วระเบิดตาม
ที่เหลือตกใจกลัวจนแทบสติแตก พยายามถอยหลังอย่างสุดชีวิต หนอนตะกั่วไถลไปมาบนพื้นโคลน
"ให้ตายเถอะ นี่มันปืนอะไรกัน?" ซุนต้าจ้วงอ้าปากค้าง "ยิงนัดเดียวเจาะหนึ่งคัน ราวกับใช้ค้อนใหญ่ทุบวอลนัท"