เวลา 23.00 น.
บ้านสามชั้นของจางฉางซุ่นซ่อนตัวอยู่ในซอกมืดของตรอก ประตูทางเข้าที่แขวนโคมแดงสองดวงได้ดับไปนานแล้ว
หลินอาชู่ยืนแนบอยู่ในเงามืดปากตรอก ยกกล้องส่องทางไกลที่ห้อยอยู่ที่คอขึ้น สังเกตความเคลื่อนไหวรอบบ้านอย่างละเอียด
ในความมืดด้านหลังเขา สมาชิกหน่วยเอสเอสเอส 11 นายกระจายตัวกันอย่างเงียบเชียบ ปลายกระบอกปืนชี้ลง พร้อมนิ้วที่แตะเบา ๆ นอกโกร่งไก
"แปลกจัง" หวังซื่ออี้ในชุดดำสั้นกระซิบและขยับเข้ามาใกล้ "เมื่อคืนเราสองคนมาดูพื้นที่ ประตูหน้ามีแค่ลูกน้องรับจ้างสองคนนั่งหลับอยู่ และยังมีไฟเปิดที่หน้าประตู คืนนี้ทำไมมืดสนิทแบบนี้?"
หลินอาชู่ไม่ตอบ เขายกกล้องส่องทางไกลกวาดมองกำแพงสูงอย่างละเอียดภายใต้แสงจันทร์อันริบหรี่
เมื่อมองรอบแล้ว เขาวางกล้องลง ขมวดคิ้ว
"หัวหน้าหวัง สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว"
"เป็นอะไร?"
"เมื่อคืนบนกำแพงไม่มีใคร แต่ตอนนี้ทั้งสี่มุมมีทหารยามซุ่มอยู่" หลินอาชู่ชี้ไปที่เงาต้นไม้ดำมืดบนกำแพง "และฟังเสียงข้างในสิ"
หวังซื่ออี้ตั้งใจฟัง ในตรอกนอกจากเสียงสุนัขเห่าห่าง ๆ ก็เงียบสงัด
แต่เมื่อฟังดี ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ กำลังเดินไปมาอยู่หลังกำแพง
"เสียงฝีเท้ามีอะไรน่าแปลก? เขาแค่เพิ่มการ์ดเพิ่มเองก็ได้"
"นั่นเป็นเสียงรองเท้าหนังแข็งเหยียบแผ่นอิฐ" หลินอาชู่ผู้เป็นมืออาชีพให้ความเห็นที่ต่างออกไป "ช่วงก้าวเท่า ๆ กัน จังหวะการเลี้ยวก็เป็นระบบ พวกนักเลงธรรมดาเดินแบบนี้ไม่ได้"
หลินอาชู่หันกลับมา "ข้างในมีพวกญี่ปุ่น และเป็นทหารประจำการ"
หวังซื่ออี้อึ้งไป
เมื่อคืนทั้งสองมาตรวจดูมีแต่การ์ดกับนักเลง ผ่านไปแค่วันเดียว ทำไมจู่ ๆ พวกญี่ปุ่นประจำการถึงโผล่ขึ้นมาได้?