"ในวันหน้า ข้าจะพาลูกสาวของท่านไปด้วยไม่เพียงเท่านั้น ทุกคนที่สามารถพาไปได้ ข้าจะพาไปหมด"
ลู่ฉือมองเหล่านักเรียนที่เต็มไปด้วยพลังหนุ่มสาว น้ำเสียงหนักแน่น
"คนพวกนี้อยู่อยู่ที่เป่ยผิง ไม่ก็ถูกพวกญี่ปุ่นทำร้าย หรือไม่ก็ต้องตายอย่างเปล่าประโยชน์ ส่งพวกเขาไปยังแนวหลังเพื่อใช้ประโยชน์ได้มากกว่านั้น ย่อมมีความหมายมากกว่าอยู่ที่นี่"
"เด็กๆ พวกนี้ สักคนก็ต้องไม่ทิ้งไว้ให้พวกญี่ปุ่น"
เสิ่นจ้งหรูตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
"มีคำพูดของท่านเพียงเท่านี้ ข้าก็วางใจแล้ว"
เสิ่นอิ้งเสวี่ยที่ยืนห่างออกไปครึ่งก้าว ฟังบทสนทนาของทั้งสอง ความร้อนบนแก้มค่อยๆ แผ่กระจายไปจนถึงติ่งหู
นางแอบเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามไหล่ของบิดา ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของลู่ฉือ
หัวหน้าตำรวจหนุ่มคนนี้ที่ช่วยนางจากพวกญี่ปุ่นเมื่อไม่กี่วันก่อนบนถนน คำพูดของเขาช่างมีอำนาจจริงๆ
ได้ยินบิดาบอกว่าหากเป่ยผิงรักษาไว้ไม่ได้ จะให้ตามลู่ฉือลงใต้ไป เดิมทีควรจะรู้สึกหวาดกลัวและลังเล แต่ตอนนี้ในอกกลับเหมือนมีกระต่ายซ่อนอยู่ เต้นตุบๆ อย่างไม่มีระเบียบ
ถึงขนาดความกลัวต่ออนาคตบางอย่างก็ถูกเจือจางลงด้วยความรู้สึกคาดหวังที่อธิบายไม่ถูก
นางขยับมือทั้งสองที่ซ่อนไว้ด้านหลังเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ชายกระโปรงชุดแบบตะวันตกที่ถูกกำจนยับอยู่แล้ว ถูกนางบีบขยำซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่รู้สึกตัว
ลู่ฉือเหมือนจะรู้สึกถึงสายตานั้น หันมองไปอย่างไม่ใส่ใจ
เสิ่นอิ้งเสวี่ยราวกับกวางน้อยที่ตกใจ รีบก้มขนตายาวลงทันที ลำคอขาวผ่องจนถึงกระดูกไหปลาร้าขึ้นสีแดงเรื่อ รู้สึกเพียงว่าหัวใจเต้นดังเสียจนกลัวคนอื่นจะได้ยิน
จากนั้น เสิ่นอิ้งเสวี่ยก็ถือหนังสือวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ส่วนลู่ฉือและเสิ่นจ้งหรูก็เดินต่อไปตามทางเดินร่มไม้