หัวหน้าสายพวกญี่ปุ่นตะโกนเป็นภาษาญี่ปุ่นเสียงดัง สั่งให้หน่วยพวกญี่ปุ่นในลานกลางรวมพลป้องกัน
แน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบรับ
สีหน้าของเขายิ่งแย่ลง
คนอื่น ๆ ก็มองหน้ากันงงไปหมด
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมเงียบกริบไปหมด?
เหล่าหน่วยพวกญี่ปุ่นในบ้านได้แต่รีบขยับตัว หัวหน้ากับสายอีกสองคนอยู่หลังประตูหน้าต่างห้องหลัก ยกปืนกลมือเอ็มพี-18 ขึ้นเป็นกองหนุน
ตอนที่จางฉางซุ่นถูกลากออกจากที่นอน เขายังใส่ชุดนอนผ้าไหม เท้าเปล่า ตัวสั่นเทาเหมือนร่อนแป้ง
"มาแล้วเหรอ? พวกมันมาแล้วจริง ๆ เหรอ?"
"คุณจาง ตามผมมา"
สายพวกญี่ปุ่นชื่อโอคิ พยุงแขนเขาลากไปทางประตูหลัง
จางฉางซุ่นถูกดูลากไป พลางหันกลับไปมองทิศทางห้องหลัก
สายพวกญี่ปุ่นสามคนถือปืนกลมือยืนรักษาการณ์อยู่ที่นั่น ปลายกระบอกชี้ไปทางลานกลาง เตรียมรับมือศัตรูที่บุกเข้าโจมตี
เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย
ขอแค่วิ่งออกไปทางประตูหลัง มุดเข้าไปในตรอกที่คดเคี้ยวแถวซีซี่ไผ่โหลวนั่น ไม่มีทางที่ใครจะหาเขาเจอ
อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็จะ......
-----
พวกญี่ปุ่นสามคนในห้องหลักกำลังเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่
ทันใดนั้น บนหลังคาเหนือศีรษะก็มีเสียงอันแผ่วเบา
หัวหน้าสายพวกญี่ปุ่นเงยหน้าขึ้นทันที
เงาดำสามร่างทะลุจากช่องแสงบนหลังคาลงมา เหมือนนกที่โฉบลงมาจากหลังคา
กลยุทธ์แบบนี้ พวกญี่ปุ่นในยุคนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน
แนวคิด "ปฏิบัติการจู่โจมแนวตั้ง" ไม่มีอยู่ในตำราทหารของพวกญี่ปุ่นในยุคนี้เลยด้วยซ้ำ
แม้แต่สมาชิกหน่วยงานจารชนที่เก่งที่สุด การฝึกตอบโต้การจู่โจมของพวกเขาก็มุ่งไปที่การโจมตีจากประตูหน้าต่างเท่านั้น