17 กรกฎาคม
กลางฤดูร้อนที่เขาหลูซานมีหมอกหนาทึบ อากาศเย็นกว่าที่เชิงเขาพอสมควร
ในห้องรับแขกของคฤหาสน์เหม่ยลู่ หลายคนนั่งล้อมโต๊ะยาวที่ปูด้วยผ้าขาว
บนโต๊ะมีโทรเลขและรายงานศึกจากทางเหนือวางกองอยู่ ชาเขียวหลงจิ่งในถ้วยหมดไอร้อนแล้ว
ชายชราผู้ผอมแห้งวัยเกินห้าสิบผู้นั่งอยู่หัวโต๊ะ สวมชุดจงซานสีเทาที่ตัดเย็บอย่างประณีต ถือไม้เท้าอารยธรรมวางอยู่ข้างมือ
ขณะนี้สีหน้าของชายชราผู้นี้ไม่สู้ดีนัก
นั่งอยู่ทางขวามือคือรัฐมนตรีเหอกระทรวงการทหารการเมือง กำลังรายงานสถานการณ์ล่าสุดในภาคเหนือ
"...ตามโทรเลขจากเป่ยผิง ผู้บัญชาการกองทัพซ่งหมิงเซวียนแห่งกองทัพที่ 29 ปฏิเสธข้อเสนอให้กองทัพกลางขึ้นเหนือไปเสริมกำลัง คำพูดของเขาคือ 'เรื่องทางเหนือ กองทัพที่ 29 จัดการเอง ไม่ต้องให้กองทัพกลางลำบากใจ'"
"พร้อมกันนั้น เขายังสั่งปิดเส้นทางรถไฟตั้งแต่เหนือเป่า Ding ขึ้นไป ไม่ยอมให้กองกำลังใดของกองทัพกลางข้ามแนวเป่าติ้งขึ้นเหนือได้"
ในห้องรับแขกเงียบไปสองวินาที
ชายชราใช้นิ้วเคาะโต๊ะสามครั้ง
"ซ่งหมิงเซวียนนี่มันนิสัยขุนศึกหัวเมือง! สายตาสั้นจริง ๆ!"
"ญี่ปุ่นบุกมาถึงว่านผิงเฉิงแล้ว ยังคิดแต่จะรักษาแผ่นดินของตัว มีทหารแสนนายอยู่ในมือไม่กล้าใช้ กลับขวางกองกำลังเสริมของกองทัพกลางไว้ที่เป่าติ้ง"
"เขากลัวญี่ปุ่น หรือกลัวข้า?"
รัฐมนตรีเหอไม่รับคำต่อ กลับก้มหน้ามองโทรเลขในมือ
เหล่าที่ปรึกษาและเสนาธิการที่นั่งอยู่ก็เงียบกริบ
ช่วงเวลาแบบนี้ใครเปิดปากก่อนคนนั้นซวย
ชายชรายืนขึ้น ใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินไปที่หน้าต่าง
หมอกบนเขาหลูซานลอยเข้ามาจากนอกหน้าต่าง พาเอากลิ่นความชื้นเย็นเฉียบมาด้วย
เขาหันหลังให้ทุกคน นิ่งเงียบอยู่นานประมาณครึ่งนาที