นักศึกษาชายข้างรุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนตามว่า “ใช่แล้ว! รุ่นน้อง พวกเราช่วยเชียร์เธอจนสุดเสียงแล้วนะ จะใช้เสร็จแล้วทิ้งกันไม่ได้สิ”
“ปีนี้ฉันอยู่ปีสาม กำลังพยายามตั้งใจเรียนอยู่เลย รุ่นน้องอธิบายได้เป็นประโยชน์มาก” รุ่นพี่หญิงที่มัดผมหางม้าโบกมือไปทางเสิ่นเจาหยุ่นด้วย
เสิ่นเจาหยุ่นเลิกคิ้ว มองรุ่นพี่คนนั้น “อยากสอบเข้ากลุ่มวิจัยของอาจารย์ใหญ่ หรือจะสอบปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยอื่น?”
“น่าจะอยากสอบปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยอื่น กลุ่มวิจัยของอาจารย์ซุนเข้ายากจะตาย” เหยียนจื่อกวงยัดปากกาโฟตอนกลับเข้ากระเป๋า
นักศึกษาที่มายืนอยู่ตรงนี้ผลการเรียนก็ไม่เลว แต่กลุ่มวิจัยของซุนเจียโย่วรับคนแค่ปีละสามคน
กลุ่มวิจัยใช่ว่าจะเข้าได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไร?
“ไปมหาวิทยาลัยอื่นหรือ?” เสิ่นเจาหยุ่นเอียงคอมองนักศึกษากลุ่มนั้นที่ยืนเรียงอยู่ริมกำแพง
นักเรียนเก่งตั้งเยอะ ปล่อยให้หลุดมือไปก็น่าเสียดายแย่
“ถ้าสอบปริญญาโทไม่ติด เข้าทำงานโรงงานขันน็อตยังไม่มีใครเอาเลย
ยุคนี้อยากเป็นช่างผลิตเมคา ยังต้องไปฝึกงานในเวิร์กช็อปของอาจารย์ใหญ่ด้วย
แม้แต่เวิร์กช็อปของอาจารย์ใหญ่ด้านเมคาระดับ Sก็ต้องการคนจบปริญญาโทแล้ว” รุ่นพี่หญิงผมหางม้าฝืนยิ้มขื่น ๆ
“แล้วพวกเธอล่ะ?” เสิ่นเจาหยุ่นหันไปมองอีกห้าคน
“ฉันไม่กล้าฝันว่าจะได้เป็นช่างผลิตเมคาหรอก เป็นช่างซ่อมบำรุงก็ยังดี
แต่ช่างซ่อมบำรุงก็ยังติดเรื่องวุฒิการศึกษาอีก” รุ่นพี่ชายที่ปรบมือให้เสิ่นเจาหยุ่นตั้งแต่แรกเกาหัวแกรก ๆ
“ถ้าไม่ได้ชอบเมคาจริง ๆ ฉันไม่แนะนำให้เรียนสาขาการผลิตเมคาเลย