จวงเยว่เจ๋อตะลึงไปก่อนจะเบิกตากว้าง “ว้าว! หัวหน้าทีมแอบมีแฟนลับหลังพวกเราเหรอ?”
เซี่ยซิงอวี่รีบโบกมือ “ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย ระวังหัวหน้าทีมได้ยินเข้า แล้วก็...”
“จวงเยว่เจ๋อ! วันนี้ฝึกเพิ่มเป็นสองเท่า! สนามฝึกอยู่ห้องเอสองบนยาน!” ติงเฉิงยวี่ถือคีย์การ์ดห้องชุดหนึ่ง ยืนตะโกนอยู่ตรงประตู
“โฮก! ทำไมเป็นฉันอีกแล้วล่ะ?” จวงเยว่เจ๋อกุมหัวคร่ำครวญ
“ชื่อเสียงของผู้หญิงเขามีไว้ให้แกทำลายหรือไง?” ติงเฉิงยวี่ถลึงตาใส่
“ไม่ใช่แล้ว! ฉันก็ไม่ได้เจาะจงว่าใครสักหน่อย! ฉันไปทำลายชื่อเสียงใครเข้าล่ะ?” จวงเยว่เจ๋อลุกพรวดขึ้นตะโกนทันที
“นั่นสิ! หัวหน้าทีม ใครกันเหรอ?” เซี่ยซิงอวี่ตามถามไม่หยุด
เสิ่นเจาหยุ่นยิ้มพลางพูดว่า “หัวหน้าทีม ทำไมถึงขี้อายขนาดนี้ล่ะ? เพราะชอบเสี่ยวเวยเหรอ?”
“หัวหน้าทีม เป็นผู้ชายต้องกล้าหน่อยสิ!” หลินชิงช่วยเสริม
สีหน้าติงเฉิงยวี่เผยความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง ก่อนจะมองออกไปนอกประตูอย่างร้อนใจ
จูหยวนเหยาเดินไปปิดประตูดังปัง “หัวหน้าทีม ทำแบบนี้ไม่ได้นะ! บอกพวกเรามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น!”
เมื่อประตูปิดลง ติงเฉิงยวี่ก็มองพวกเขาอย่างจนใจ
“ไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิด!” ติงเฉิงยวี่หาที่นั่งใกล้ประตู “ฉันทำให้เธอเสียเวลาไม่ได้...”
“ทำให้เสี่ยวเวยเสียเวลาไม่ได้เหรอ?” เสิ่นเจาหยุ่นถามอย่างอยากรู้
ตอนนั้นเองจอสมองกลของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากกลุ่มฝ่ายปฏิบัติการ
[คุณหวังตัวน้อย: ฉันซื้อโรงงานผลิตชิ้นส่วนไปแล้วสองแห่ง นอกจากโรงงานสองแห่งที่ซื้อมา ยังมีโรงงานชิ้นส่วนอีกหลายแห่งยินดีช่วยพวกเรา