เสิ่นเจาหยุ่นเงยหน้าจากจอสมองกล มองไปยังติงเฉิงยวี่ที่นั่งอยู่ตรงประตู
ติงเฉิงยวี่นั่งไขว่ห้าง เคาะนิ้วลงบนเข่าไม่หยุด แถมยังชะเง้อมองไปทางประตูเป็นระยะ คอยืดยาวจนแทบจะกลายเป็นยีราฟ
“รอใครอยู่แน่ ๆ! คนรอใครก็มีสภาพแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” จูหยวนเหยาชะโงกหน้ามาสมทบ
เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองหัวหน้าทีมตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนส่ายหน้า
“ชุดไม่ใช่!” เธอฟันธง “วันนี้หัวหน้าทีมใส่ชุดฝึกตัวละ 1,888 เหรียญดารา ปกติเขาใส่แต่ชุดฝึกที่เป็นเสื้อเชียร์ของฉันต่างหาก!”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเสื้อเชียร์ของเสิ่นเจาหยุ่นผลิตและขายเองได้แล้ว ต้นทุนก็ถูกกดลงไปอีก
ตอนนี้ตัวหนึ่งใช้ทุนแค่ 30 เหรียญดารา!
จาก 30 เหรียญดาราไปเป็น 1,888 เหรียญดารา... ระยะห่างนี้ไม่ใช่น้อย ๆ เลย
“ใช่ ๆ!” เซี่ยซิงอวี่ตบต้นขาอย่างตื่นเต้น “ชุดมันไม่เหมือนเดิมจริง ๆ! ชุดฝึกลายขาวดำแบบเรียบหรู สายตกแต่งจอสมองกลที่ข้อมือก็เปลี่ยนใหม่ด้วย! รองเท้าอีก เหมือนจะยี่ห้อเดียวกับของหลินชิงเลย!”
จูหยวนเหยายังแย้ง “แต่ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่นา... ตอนนี้เราต้องร่วมมือกับคนของชมรมกุหลาบ หัวหน้าทีมก็เป็นตัวแทนด้วย”
ความหมายของเธอคือ ถ้าเป็นงานร่วมมืออย่างเป็นทางการ ก็ต้องแต่งตัวเนี้ยบหน่อย
“ฉันเชื่อสายตาตัวเอง! ดูละครมาซะตั้งเยอะ เรื่องแค่นี้มองออกอยู่แล้ว! ดูจวงเยว่เจ๋อสิ ยังแต่งตัวเหมือนทุกวันเลย” เซี่ยซิงอวี่พูดอย่างมั่นใจ