ทุกคนต่างหันไปมองเสิ่นเจาหยุ่น
นอกจากหลินชิงที่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์แล้ว คนอื่น ๆ ล้วนสวมเสื้อเชียร์บรรพบุรุษรุ่นฝึกซ้อมกันทั้งนั้น
เพราะเป็นโรงงานของตัวเอง เสื้อเชียร์ที่พิมพ์ลายผิดไปตั้งกอง แถมยังสีสันฉูดฉาดขายไม่ออก
สุดท้ายเสื้อพวกนั้นก็วนกลับมาอยู่ในมือของทุกคน กลายเป็นชุดฝึกซ้อมประจำวันไปเสียอย่างนั้น
เสิ่นเจาหยุ่นเกาจมูก รีบเปลี่ยนเรื่องทันที “เจนนี่เอ๋อร์ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ”
“ฉันมาหาแรงบันดาลใจน่ะ! อ้อ ช่วงนี้ฉันคิดแบบใหม่ได้ตั้งหลายแบบ รู้สึกว่าเหมาะจะทำเป็นเสื้อเชียร์ของเธอมากเลย” เจนนี่เอ๋อร์พูดพลางหยิบจอสมองกลออกมา
ติงเฉิงยวี่ตาเป็นประกาย
ใคร ๆ ก็รู้ว่า เสื้อเชียร์บรรพบุรุษมีประโยชน์อยู่แค่อย่างเดียว คือให้แฟนคลับของบรรพบุรุษสวมตอนนั่งบนอัฒจันทร์ฝั่งคู่แข่ง จะได้ไม่โดนขว้างของใส่
ติงเฉิงยวี่อยากจ้างนักออกแบบมาปรับโฉมเสื้อพวกนี้ใหม่มานานแล้ว
ถ้าเปลี่ยนเสื้อเชียร์ให้กลายเป็นชุดที่ใส่ออกไปข้างนอกในชีวิตประจำวันได้ก็คงดี
แต่เสี่ยวอวิ๋นมั่นใจในฝีมือการออกแบบของตัวเองมาก เขาเลยไม่กล้าเปิดปาก
เสิ่นเจาหยุ่นตบหน้าผาก ทำทีเหมือนรีบร้อนแล้วพุ่งเข้าไปในห้องทดลอง “แย่แล้ว! ฉันมีธุระจะคุยกับอาจารย์หาน!”
“เอ๊ะ……” มือที่ติงเฉิงยวี่ยื่นออกไปคว้าได้แต่อากาศ