ติงเฉิงยวี่กล่าวอย่างหนักแน่นว่า “พาจวงเยว่เจ๋อออกไปก่อน ฉันจะไปช่วยพี่เสี่ยวตี๋”
“หัวหน้าทีม ผมไม่ใช่ตัวถ่วงสักหน่อย...” จวงเยว่เจ๋อยิงทวนใส่มดทองประกายตัวที่อยู่ข้างหน้า ระเบิดมันเป็นจุณด้วยการกระทำเพื่อประท้วง
“หุบปาก!” ติงเฉิงยวี่ถลึงตามองเมคาของจวงเยว่เจ๋ออีกครั้ง
“นายเป็นหัวหน้าทีม! ไม่ใช่แค่ต้องพาเสี่ยวเจ๋อออกไป แต่ยังต้องรับประกันความปลอดภัยของหลินชิง หยวนเหยา และซิงอวี่ด้วย” น้ำเสียงของกู้ชิงเวยพลันอ่อนโยนลง “เสวี่ยโม่กับเสี่ยวอวิ๋นยังไม่มีข่าวคราวเลย ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงพวกเธอมาก”
เธอจ้องมองเมคาสีน้ำเงินที่อยู่ไกลออกไปนิ่ง ๆ
เธอจำเมคาตัวนี้ได้ ตอนเรียนอยู่เขาขับมันมาประลองกับเธอ
ตอนนี้เมคาตัวนี้ติดตั้งระบบก้าวข้ามระดับแล้ว ยิ่งเก่งกว่าเดิมเสียอีก
มือของติงเฉิงยวี่ที่วางอยู่บนแท่นควบคุมสั่นน้อย ๆ
“เป็นเพราะฉันเชิญพวกคุณมาร่วมทีม ถึงทำให้พวกคุณต้องเจอเคราะห์ร้ายแบบนี้ ฉันขอโทษจริง ๆ” กู้ชิงเวยเสียงสะอื้นเล็กน้อย “แต่ตอนนี้เพื่อนร่วมทีมของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าฉันทิ้งพวกเขาไปแบบนี้ ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”
ก่อนหน้านี้ตอนแบ่งทีม เพื่อนร่วมทีมก็ใส่ใจเธอมาก ถึงกับจัดให้เธออยู่ทีมเดียวกับติงเฉิงยวี่
เสียงร้องโหยหวนของอันวั่งยังดังมาไม่ขาดสาย กู้ชิงเวยจิกปลายนิ้วลงบนฝ่ามือ