เพราะมีคนมารวมตัวกันระหว่างเขตร้างกับเมืองชั้นในมากเกินไป คราวนี้เสิ่นเจาหยุ่นจึงระมัดระวังขึ้นมาก
เธอขยายแนวป้องกันออกไปไกลกว่าเดิมเล็กน้อย
มือทั้งสองข้างของเธอขยับว่องไวบนแผงควบคุม มดทองประกายที่บินมาจากทุกทิศถูกเธอสกัดเอาไว้ด้านนอก
ขณะนั้นมีเมคาห้าเครื่องกระโดดพุ่งเข้ามา
พวกเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงยืนอยู่ข้างแนวที่เสิ่นเจาหยุ่นวางไว้ แล้วช่วยสังหารมดทองประกายที่พุ่งเข้ามา
มีเมคาอีกสิบกว่าเครื่องมุ่งหน้าไปทางเขตเหมือง
เสิ่นเจาหยุ่นหันกลับไปมองชาวเมืองด้านล่าง
ทุกคนกำลังอพยพไปทางเมืองชั้นในอย่างเป็นระเบียบ
คาดว่าอีกครึ่งชั่วโมง คนที่ยังติดค้างอยู่ด้านนอกก็น่าจะเข้าเมืองชั้นในได้อย่างปลอดภัยทั้งหมด
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็กระแทกมืออย่างแรง ยิงปืนใหญ่สังหารมดทองประกายตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
เธอหันไปบอกทหารเมคาเดี่ยวข้างกายว่า “ที่นี่ฝากพวกคุณด้วย”
เครื่องขับเคลื่อนของเมคาปีกเริ่มทำงาน เปลวไฟพ่นออกมาและพุ่งทะยานไปยังจุดที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยเมตรในพริบตา
เธอต้องรีบไปเขตร้าง สถานการณ์บริเวณภูเขาจำลองในเขตร้างยังไม่ชัดเจน ที่นั่นมีเพียงเสวี่ยโม่คนเดียว
......
สถานการณ์ของหลี่เสวี่ยโม่เรียบง่ายกว่ามาก เธอเอาแต่สังหารตั้งแต่ต้นจนจบ
ความอึดและพละกำลังระเบิดของสภาพร่างกายระดับ SSแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่ในเวลานี้
หลังผ่านความหวาดกลัวในช่วงแรกมาได้ เธอก็สามารถฉีกแขนขา ทุบหัว แทงท้องได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า...
เมคาสีขาวเปรอะเปื้อนคราบสีดำทองเป็นด่างดวง ทั้งหมดเป็นของเหลวที่มดทองประกายพ่นออกมา
เธอปักหลักอยู่ตรงปากทางภูเขาจำลอง มดทองประกายสองตัวพยายามพุ่งออกมา
พวกมันพ่นพิษออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เมคาสีขาวไม่สะทกสะท้าน หมัดที่ผ่านการดัดแปลงกระแทกใส่ปากที่อ้ากว้างของมดทองประกายโดยตรง
หมัดเดียวทำให้ปากของมันฉีกออก ก่อนทะลุเข้าไปในหัวมดทองประกาย
หมัดยังไม่หยุด พุ่งทะลวงมดทองประกายตัวที่อยู่ด้านหลังต่อไป
“ฉันจะอัดพวกแกให้ตาย!” หลี่เสวี่ยโม่กัดฟันด่า
เธอเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีม เป็นห่วงเสี่ยวอวิ๋น เป็นห่วงผู้คนในเขตร้าง...
สัตว์ประหลาดบัดซบ! สัตว์ประหลาดบัดซบ!