น่าเสียดายที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือของคุณหวังตัวน้อยส่งไปไม่ถึงหูเสิ่นเจาหยุ่น ตอนนี้เธอกำลังอยู่กับหลี่เสวี่ยโม่ในส่วนลึกของถ้ำเหมือง...
“เธอตกลงมาแล้วทับเจ้านี่ตายเหรอ?”
เสิ่นเจาหยุ่นชี้ไปยังสัตว์ประหลาดสูงเกือบสิบเมตร รูปร่างคล้ายวานรยักษ์เกราะหิน แต่มีผิวหนังโปร่งใสและพุงโต
ตอนนี้หัวของเจ้าพุงโตเละเป็นโจ๊ก ถูกบดอยู่ในหลุมขนาดมหึมาที่มีรูปร่างเหมือนเมคา
เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองเมคาสีดำทองของหลี่เสวี่ยโม่อีกครั้ง บริเวณก้นดูเหมือนจะมีเมือกเหนียว ๆ ติดอยู่
“ใช่! นี่มันตัวอะไรเนี่ย? มองหน้าไม่ออกเลย... ตายอนาถขนาดนี้ จะมาตามเอาชีวิตฉันตอนกลางคืนไหม?” หลี่เสวี่ยโม่มองพุงของเจ้าสัตว์ประหลาดที่ยังคงกระเพื่อมเป็นระลอก
ขนที่หลังของเธอลุกชันไม่ยอมลงเสียที
พิสดารเกินไปแล้ว ทั้งที่ยังตั้งท้องอยู่แท้ ๆ กลับถูกเธอทับตาย
จะผ่าพุงมันดูดีไหมนะ?
ถ้าผ่าออกมา ข้างในจะมีอะไรอยู่กัน?
เสิ่นเจาหยุ่นไม่พูดอะไร ควบคุมเมคาเดินวนรอบสัตว์ประหลาดตัวนั้น
พอเห็นท่าทีของเธอ ขนลุกซู่บนมือหลี่เสวี่ยโม่ก็พากันตั้งชัน
แม้แต่เสี่ยวอวิ๋นก็ยังไม่รู้จักเจ้าสิ่งนี้เหรอ?
ดวงตาเสิ่นเจาหยุ่นเป็นประกาย เธอเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า “น่าสนใจดีนี่!”
เจ้าสิ่งนี้ดูคล้ายสัตว์ประหลาดที่เรียกว่าเจ้าปฐพีอะไรนั่นเมื่อก่อนมากเลย!
“จะผ่าพุงมันดูไหม?” มีดบนเมคาของหลี่เสวี่ยโม่ดีดออกมาดังกึก เธอกรีดไปมาบนพุงของสัตว์ประหลาด
มดทองประกายสองตัวคลานออกมา แขนกลของเมคาสะบัดทีเดียว หัวของตัวหนึ่งก็หลุดกระเด็นอย่างง่ายดาย
ท่าทางคล่องแคล่วเสียยิ่งกว่าคนขายปลาในซูเปอร์มาร์เก็ตเสียอีก