“แล้วเมคาของเราจะทำยังไงล่ะ? สภาพแวดล้อมแบบนี้ ขับเมคาทีไรก็หายนะชัด ๆ...” เซี่ยซิงอวี่ถอดรองเท้าสะบัดทิ้งทันที ก่อนเดินเท้าเปล่าไปข้างหน้า
“ถึงได้เลือกสนามแข่งที่นี่ไง แถมยังไม่หมดแค่นี้ด้วย สนามแม่เหล็กที่นี่ยังเปลี่ยนแปลงได้อีก ดูสิ...”
เสิ่นเจาหยุ่นยิ้มพลางชี้ไปยังอาคารทรงรังผึ้งรูปริมฝีปาก ซึ่งจวงเยว่เจ๋อกับคนอื่น ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น
“ดูอะไร?” เซี่ยซิงอวี่เงยหน้าถามอย่างงุนงง
นอกจากหลินชิงกับพวกที่ยิ้มกวนประสาทแล้ว ยังมีอะไรให้ดูอีกหรือไง?
“ดูรูปทรงของริมฝีปากพวกนั้น แล้วก็ความโค้งของมันสิ”
มุมปากเสิ่นเจาหยุ่นยกขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยซิงอวี่เพ่งมองตาม
เส้นสีดำบนผนังด้านนอกของอาคารที่เดิมขีดเป็นริมฝีปากสีแดงปิดสนิท ตอนนี้บางอันก็แง้มออกนิด ๆ บางอันก็เบี้ยวไปข้างหนึ่ง บางอันก็เชิดขึ้น...