“ภาพภายนอกที่เซนเซอร์รับมา บางครั้งก็เกิดอาการหน่วง แถมยังรับข้อความจากระยะไกลไม่ได้ด้วย” หลานเวยอวี่เอนหลังพิงเก้าอี้ควบคุม ถอนหายใจเบา ๆ
หลานเวยอวี่จ้องช่องสื่อสารกับฉินเลี่ยบนจอขนาดใหญ่ในเมคามาตลอด
ผ่านไปตั้งนานแล้ว ฉินเลี่ยคงไปถึงอีกฟากของสนามฝึกแล้วแท้ ๆ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมา
ฉินเลี่ยคงไม่แวะไปทำธุระกลางทางหรอกนะ...
“ก็เป็นไปตามคาด วิธีส่งข่าวของเมคาต้องได้รับผลกระทบแน่ เว้นแต่ดาวเป่าจูจะยอมเปิดใช้ดาวเทียมให้เรา...แต่เป็นไปไม่ได้หรอก”
เสิ่นเจาหยุ่นเท้าคางด้วยมือข้างเดียว อดถอนหายใจไม่ได้
รู้สึกว่าผู้จัดคงเลือกสถานที่แบบนี้มาแกล้งเธอโดยเฉพาะ เพราะรอบที่แล้วเธอใช้ทางลัดโกงเกมไว้หนักมือเกินไป!
โทษเธอไม่ได้หรอก เธอเก่งเกินไปเองนี่นา คนเราน่ะต้องรู้จักถ่อมตัวบ้าง!
“ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ?” หลานเวยอวี่ลุกขึ้น เปิดประตูห้องเมคาทันที
“เห็นพวกนั้นไหม?” เสิ่นเจาหยุ่นชี้ไปยังที่ไกล ๆ
หลานเวยอวี่มองตามนิ้วของเธอไป
ตรงนั้นเป็นอาคารหลังหนึ่ง บนผนังวาดรูปดวงตาขนาดต่าง ๆ คละกันไป
เสิ่นเจาหยุ่นหันตัว ใช้นิ้ววาดเป็นวง “บริเวณที่ได้รับผลกระทบจากสนามแม่เหล็กมาก ดวงตาก็จะเบิกกว้างกว่า ส่วนจุดที่ดวงตาปิดอยู่ สนามแม่เหล็กจะส่งผลน้อยกว่า เรามองลวดลายดวงตากับปากพวกนี้เป็นร่องรอยสนามแม่เหล็กได้!”
เซี่ยซิงอวี่ โจวป๋ออัน และคนอื่น ๆ ที่กำลังสำรวจสภาพแวดล้อมอยู่รอบ ๆ ก็บังคับเมคาเข้ามาหา