ถงอวี่เฉียวได้ยินคำพูดของเสิ่นเจาหยุ่นแล้วแทบอยากเข้าไปดูใกล้ ๆ แต่ทำไม่ได้ เพราะยังต้องจัดการงาน
ต่อให้ในใจอยากรู้อยากเห็นแค่ไหน เธอก็ยังหันหลังเดินจากไป
ส่วนช่างเทคนิคในห้องทดลองไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล ต่างพากันกรูเข้าไปล้อมอุปกรณ์ข้างตัวเสิ่นเจาหยุ่น “การทดลองคลื่นอัลตราโซนิกเหรอ?”
“อยากเรียนรู้กันไหม?” เสิ่นเจาหยุ่นกวาดตามองเหล่าช่างเทคนิคที่เข้ามารุมล้อม
ทุกคนพยักหน้าหงึก ๆ
ช่างเทคนิคที่ไม่คิดพัฒนาตัวเอง ก็ไม่ใช่ช่างเทคนิคที่ดี!
เสิ่นเจาหยุ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “งั้นฉันจะอธิบายหลักการทำงานให้ฟัง ใช้ฟองอากาศจากคลื่นอัลตราโซนิกความถี่สูงกระแทกโครงสร้างภายในของสารเหนียว... สิ่งที่เราต้องทำคือปรับความถี่ของอุปกรณ์ เพื่อหาจุดโจมตีที่แรงที่สุด แล้วปรับไปเรื่อย ๆ แบบนี้ จากนั้นเลือกความถี่โจมตีที่แรงที่สุดในช่วงเวลาที่เหลือ”
เสิ่นเจาหยุ่นปรับอุปกรณ์ไปพลาง ค่อย ๆ อธิบายให้พวกเขาฟังไปพลาง
ช่างเทคนิคเหล่านั้นพยักหน้าตามกันเป็นแถว
หลังจากดูเสิ่นเจาหยุ่นสาธิตหลายรอบ คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจ
“ฉันว่าปรับไปทางนี้ได้นะ” ช่างเทคนิคคนหนึ่งชี้หน้าปัดของอุปกรณ์
ช่างเทคนิคเหล่านี้คลุกคลีกับอุปกรณ์มานาน ประสบการณ์ลงมือปฏิบัติจริงยังแน่นกว่าประสบการณ์ด้านการพัฒนาระบบเสียอีก
เสิ่นเจาหยุ่นมองเขาแล้วพยักหน้าพอใจ
เธอลุกขึ้นยืน “พวกคุณมีประสบการณ์แน่นมาก งั้นที่เหลือยกให้พวกคุณจัดการเลย”
วิธีที่เธอคิดได้ตอนนี้ก็ใช้ได้แล้ว เพียงแต่ยังอยากปรับจนได้ความถี่โจมตีที่แรงที่สุด