เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองจูหยวนเหยา น้ำเสียงอ่อนลง “ที่ฉันจะบอกคือ ข้างล่างอาจมีแร่ธาตุที่ขัดขวางสัญญาณสะสมอยู่ก็ได้ สัตว์ประหลาดต้องใช้พลังงานในการเติบโต พวกมันชอบไปรวมตัวกันในบริเวณที่มีแร่ธาตุเข้มข้น อีกอย่าง... สารเหนียวมีคุณสมบัติป้องกันสัญญาณได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
ติงเฉิงยวี่กับเซียวหลิ่วรีบเงยหน้ามองเสิ่นเจาหยุ่นทันที
เสิ่นเจาหยุ่นเหลือบมองทั้งคู่ “ถ้าว่างก็ไปเรียนวัสดุศาสตร์ ธรณีวิทยา หรือวิชาสัตว์ประหลาดกันบ้าง... ผลยังไม่ออกเลย ทำหน้าห่อเหี่ยวกันอยู่ได้ มีประโยชน์ตรงไหน?”
“คำพูดนี้คุ้น ๆ นะ!” เซี่ยซิงอวี่ลูบท้ายทอยกลม ๆ ของตัวเอง ทำไมถึงรู้สึกว่ามีคนพูดแบบนี้กับเธอมาตั้งหลายคนแล้ว
จวงเยว่เจ๋อเอ่ยเสียงเนือย “เธอกำลังบอกว่าพวกเราไม่มีความรู้”
เซี่ยซิงอวี่ตบหน้าผาก แล้วชี้นิ้วไปทางหลินชิง “ใช่ ๆ! หลินชิงชอบพูดกับฉันแบบนี้!”
“นายทหารเฮ่อคนนั้นเป็นคนบอกให้พวกเราโทร...” เซียวหลิ่วยอมรับฉายาคนไร้ความรู้ไม่ได้
“เขาพูดอะไรก็เชื่อหมดเลยหรือ? เผลอ ๆ เขาอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธรณีวิทยาเรียนเรื่องอะไร!” เสิ่นเจาหยุ่นพูดอย่างหงุดหงิด
ไม่ไกลนัก เฮ่ออวิ๋นปินก้มตัวลง กระซิบถามหลี่หัวโล้นที่อยู่ข้าง ๆ “นายรู้ไหมว่าธรณีวิทยาเรียนเรื่องอะไร?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าธรณีวิทยาเรียนอะไร? พวกเรามีเจ้าหน้าที่วิศวกรรมอยู่แล้ว ไม่ต้องเรียนเองก็ได้มั้ง?” หลี่หัวโล้นเกาท้ายทอย